Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het château de l'Herm, gelegen in Rouffignac-Saint-Cernin-de-Reilhac in Dordogne, is gebouwd tussen 1500 en 1520 door Johannes II van Calvimont, adviseur van het parlement van Bordeaux, en zijn zoon Johannes III. De laatste, ambassadeur van Francis I, voltooide het gebouw, gemarkeerd door een lichaam van rechthoekige huizen geflankeerd door drie torens, waaronder een veelhoekige traptoren. Het gebeeldhouwde decor, waaronder de flamboyante gotische haarden, getuigt van zijn prestige. Het kasteel is gebouwd op een terrein bezet uit de 11e eeuw, zoals blijkt uit de diepe sloten en resten van een toren.

De Seigneury van de Herm, oorspronkelijk verdeeld over verschillende adellijke families zoals de Chaumonts en de La Roques, werd in het begin van de 16e eeuw door de Calvimonts geconsolideerd. John IV van Calvimont, de laatste mannelijke erfgenaam, stierf zonder nakomelingen in 1586, waardoor het landgoed aan zijn dochter Marguerite. Ze werd in 1605 vermoord door haar man, Francis II d'Aubusson, in een complot om haar eigendom in beslag te nemen. Deze moord leidde tot een reeks processen en bloedige wraakacties tussen de Aubusson, Hautefort en Calvimont families, wat leidde tot de geleidelijke stopzetting van het kasteel.

In de 17e eeuw kocht Marie de Hautefort, bekend als de "Aurore" en favoriet van Lodewijk XIII, het kasteel omstreeks 1680 en hield het in stand tot zijn dood in 1691. De markies de Hautefort, zijn erfgenamen, onderhouden het landgoed tot de Revolutie, maar het kasteel, dat in 1805 werd verpand en verkocht, werd methodisch ontmanteld voor zijn materialen. Het werd in 1862 verlaten en werd het frame van de roman Jacquou le Croquant d'Eugène Le Roy in 1899.

Na een eerste inscriptie in 1927, werd het kasteel in 1988 door Dominique en Marie Palué gekocht. Sinds 2020, een grote restauratiecampagne, ondersteund door Stéphane Bern's Heritage Mission, is gericht op het geven van het kasteel zijn oorspronkelijke verschijning, met een heropening gepland in 2028. Archeologische ontdekkingen onthulden een eerdere circulaire omtrek, die een vroege middeleeuwse bezetting van de site bevestigde.

De architectuur van het kasteel, hoewel eeuwenlang beroofd van het dak en de vloeren, behoudt opmerkelijke elementen zoals zijn gesneden schoorstenen en zijn spiraalvormige trap. De gracht, toegangsbrug en resten van de kapel en oven zijn ook beschermd. De site, symbool van de machtsstrijd in Périgord, illustreert de evolutie van de seigneuries tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd, evenals de uitdagingen van het behoud van het landelijke erfgoed.

Toekomst

Vandaag staat deze site open om te bezoeken. Het herleeft door middel van beschermingswerk, historisch onderzoek, toneelstukken en zomerconcerten. Archeologische opgravingen in de afgelopen jaren hebben de circulaire behuizing van oudere gebouwen onthuld, waarvan de huidige watergreppels een overblijfsel zijn.

Externe links