Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Sint Charles de Commercie Ziekenhuis werd oorspronkelijk genoemd in een eerste vermelding van een huis-God in 1403, wat een traditie van het verwelkomen van de zieken en de armen uit de middeleeuwen verklaart. De huidige gebouwen, gebouwd in twee grote fasen, vervangen deze middeleeuwse structuur: tussen 1716 en 1720 werden het hoofdhuis en de kapel gebouwd onder leiding van de ondernemer Antoine Carbonart, waarschijnlijk volgens de plannen van de Benedictijnse architect Dom Léopold Durand, toen actief voor het plaatselijke kasteel. Dit project komt ten goede aan het beschermheerschap van de prins van Vaudémont, de prinses van Lillebonne en Elizabeth Charlotte van Orleans, waaruit blijkt dat de elites van Lorrain zich inzetten voor liefdadigheidswerken.

Bij de tweede bouwcampagne, die tussen 1739 en 1740 werd uitgevoerd, werd de kerk voltooid onder toezicht van architect Claude Nicolas Letixerant, zoals blijkt uit de datum op de deur van de kapel. Het complex maakt gebruik van een karakteristiek T-plan, met een uniek schip voor de kapel, geflankeerd door bovenliggende arcade galerijen, terwijl het loodrechte lichaam commons, apotheek en gemeenschappelijke ruimtes herbergt. Deze gebouwen, die representatief zijn voor de 18e-eeuwse ziekenhuisarchitectuur, worden in opdracht van 28 september 1998 als historische monumenten genoemd.

In de 19e eeuw breidde het ensemble zich uit met de bouw van een schoolgebouw in 1816 (door de ondernemer Claude Roussel L'Aîné en architect Pierre Charon), daarna verder uit tot het hedendaagse tijdperk. Ondanks deze toevoegingen behouden de delen van de 18e eeuw hun integriteit en behouden opmerkelijke elementen zoals het gedrukte kanon van het altaar of de geheime bronzen klok. Het ziekenhuis belichaamt aldus de evolutie van de gezondheidsinstellingen, van middeleeuwse liefdadigheid tot moderne transformaties, in een afdeling gekenmerkt door het erfgoed van Lotharingen.

De locatie van het ziekenhuis op 1 rue Henri-Garnier in Commercy (subprefectuur van de Maas), benadrukt de verankering in de stedelijke stof. De stad, die vervolgens in het hertogdom Lotharingen werd opgenomen voordat zij tot Frankrijk toetrad, zag de ontwikkeling van liefdadigheidsinfrastructuren in antwoord op de behoeften van een plattelands- en ambachtelijke bevolking. De liberaliteiten van prinsen en prinsessen, typisch voor het Oude Regime, illustreren de maatschappelijke rol van elites in de stichting van openbare instellingen, waarbij vroomheid en prestige worden gemengd.

Externe links