Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Klinglin hotel werd tussen 1731 en 1736 gebouwd door de koninklijke preteur François-Joseph de Klinglin op een gemeenschappelijke grond in Straatsburg, met gemeentelijke arbeid. Deze laatste slaagde erin het gebouw te verkopen aan de stad, die de bouw van het gebouw had gefinancierd, mits het de pretor herbergde. Zijn nalatigheid, onthuld door een audit, leidde tot zijn arrestatie in 1752 en zijn dood in hechtenis een jaar later, waardoor een openbare rechtszaak werd vermeden.

Na de Franse Revolutie werd het hotel het hoofdkwartier van de regering van de Elzas, vervolgens in 1790, dat van de Algemene Raad van Bas-Rhin met de oprichting van de departementen. De prefecturale hervorming van 1800 onder Bonaparte maakte het de officiële woonplaats van de prefecten van de Nederrijn, het markeren van zijn anker in het centrale bestuur. Zijn geschiedenis weerspiegelt politieke omwentelingen, van een symbool van lokale koninklijke macht tot een republikeinse instelling.

Op het moment van de Elzas annexatie in 1870 werd het hotel verbrand tijdens het beleg van Straatsburg door de Pruisen, waarna het werd herbouwd met enkele aanpassingen (onderdak, extra balkon). Edward von Möller, hoge president van Elzas-Lorraine, bezette de rest van het gebouw. Na 1879 diende hij als paleis voor de Statthalter (keizerlijke gouverneurs), die het Duitse gezag over de regio belichaamde.

Terug naar Frankrijk in 1919 herbergt het hotel opnieuw de prefectuur Bas-Rhin en vanaf 1964 de Elzasregio (nu de Grand Est). Ondanks zijn administratieve rol opende hij uitzonderlijk zijn deuren op de Europese Erfgoeddagen en onthulde hij erfgoedelementen zoals een Bechsteinse piano in de erezaal. Zijn classificatie in 1970 beschermt zijn gevels, zijn hof van eer, en zijn tuinen, getuigen van vier eeuwen Elzas geschiedenis.

Externe links