Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het hotel van Europa, oorspronkelijk genoemd Hotel Perrachon of Hotel de Senozan, werd in 1653 gebouwd door de architect Girard Desargues voor Pierre Perrachon de Saint-Maurice, rijk Lyonnais anobli. Gelegen nabij Place Bellecour, het vervangen van de oude douane gebouwen van de haven van Roy. Desargues, bekend om zijn werk aan het stadhuis van Lyon, ontwierp een monumentale trap die vandaag nog zichtbaar is. De sponsor, Pierre Perrachon, een onroerend goed speculant, snel veranderde de tuin te bouwen huizen verkocht in 1669.

Aan het begin van de 18e eeuw kwam het hotel in handen van de familie Olivier de Senozan, Lyon bankiers bekeerd tot katholicisme. David Olivier de Senozan, vervolgens zijn zoon François, versierde de salons door Daniel Sarabat rond 1721, met mythologische scènes (kabineten van Hercules en Minerva). De doeken, gedeeltelijk verspreid op Pizay Castle, werden gedeeltelijk gerestaureerd tijdens de restauraties van 1995. Het hotel werd een symbool van Lyon luxe, met een wetenschappelijke en artistieke collectie onder Christophe-François Nicolau de Montribloud.

Omgetoverd tot een hotel voor reizigers onder het consulaat (1800), verwelkomde hij een prestigieuze klantenkring: Talleyrand, Napoleon, de koning van Spanje Charles IV, of Emir Abd al-Kader. De daling begon in de 20e eeuw, ondanks pogingen om het te doen herleven in 1901. In 1996 werd een Historisch Monument opgericht, nu herbergt het huizen, kantoren en winkels, na een restauratie die zijn 17de en 18de eeuwse decoraties benadrukt.

De beveiligingen hebben betrekking op de grote trap, de kamer met een plafondbox (1e verdieping) en de lounges van Minerve en Hercules (2e verdieping). De hoogten van de 19e eeuw, zoals de balzaal (vernietigd in 1970), zijn niet beschermd. Het hotel illustreert de architectonische evolutie van Lyon, van aristocratische particuliere hotels tot burgerlijke paleizen.

Tot 1805 was de familie van Lhorme (Martinican traders) eigenaar van het hotel. In de 19e eeuw veranderde hij meerdere malen van hand, waaronder die van Jean-Pierre Lampere, een doekhandelaar. Onder de bezetting diende hij als zetel van de Peasant Corporation, die zijn politieke en sociale rol van tijd tot tijd weerspiegelt.

Externe links