Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het hotel van Pins, gelegen aan de 46 rue du Languedoc in Toulouse, was een van de eerste Renaissance hotels in de stad, gebouwd tussen 1528 en 1530 door Jean de Pins, een humanist en prelaat geïnspireerd door zijn verblijf in Italië. Hij introduceerde de ionische orde in Toulouse, gebaseerd op het Vitruve Verdrag gepubliceerd door Cesariano in 1521, en brak met de lokale traditie van trappen door galerijen versierd met medaillons aan het antieke. Deze decoraties, die de collecties Romeinse valuta's van humanisten oproepen, gemengde portretten in bustes en plantenmotieven zoals "hats of triomf" .

In 1542 verwierf de koopman Jean de Nolet het hotel en vertrouwde de architect Nicolas Bachelier met grote transformaties: de toevoeging van een arcadewinkel op straat, een zijdoorgang, en een westerse galerie versierd met gesneden medaillons (waaronder een Maure, een koning, en Romeinse figuren). Deze elementen, evenals die van Jean de Pins, werden gered tijdens de gedeeltelijke vernietiging van het hotel aan het begin van de 20e eeuw, tijdens het boren van de rue du Languedoc. De galerieën werden vervolgens naar de binnenplaats van het Antonin Hotel gebracht, gebouwd in 1903 door Joseph Thillet op dezelfde site.

De huidige dubbele galerij, geclassificeerd als Historisch Monument in 1995, boven op de begane grond gelegd de arcades van Nolet (1542) en op de bovenste verdieping die van Pins (1528-1530), samenvoegen twee perioden van de Toulouse Renaissance. Acht andere arcades werden verplaatst naar de binnenplaats van Hotel Thomas de Montval. De medaillons, sommige zeer gedegradeerd, vieren Italiaanse invloed en humanistische eruditie, terwijl de gemartelde wapenschilden van Pins en Nolet hun sponsors eraan herinneren. Het hotel Antonin, neo-Renaissance en Haussmanniaanse stijl, integreert deze overblijfselen in een U-vormige binnenplaats, contrasterend met traditionele bakstenen en metalen oriels.

Het Hotel de Pins heeft voorafgaand aan de vernietiging openbare instellingen ondergebracht: het postkantoor met brieven (1795-1804) en vervolgens het algemene recept (circa 1843-1873). In 1870 verkregen door de echtgenoot Antonin, werd het gedeeltelijk afgebroken voor de verbreding van de rue du Languedoc (1899-1906), het behoud van alleen de galerijen, unieke getuigen van zijn oorspronkelijke fascist. Deze overblijfselen illustreren vandaag de overgang tussen de Middeleeuwen en de Renaissance in Toulouse, evenals de uitdagingen van erfgoedbehoud in het licht van stedelijke transformatie.

Externe links