Bouw van het stadhuis 1780 (≈ 1780)
Uitgegeven door Jean Nissler, een Swabische architect.
1844
Vernietiging van de parochiekerk
Vernietiging van de parochiekerk 1844 (≈ 1844)
Ontruim de hoofdgevel op het plein.
28 juin 1937
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 28 juin 1937 (≈ 1937)
Registratie van de gevel en het dak.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Gevel en dak: inschrijving bij decreet van 28 juni 1937
Kerncijfers
Jean Nissler - Zwabische architect
Auteur van de plannen in 1780.
Meinrad Stroltz - Koninklijke ingenieur van Bruggen en Chaussées
Houdt toezicht op het werk.
Oorsprong en geschiedenis
Het stadhuis van Altkirch, gelegen in Place de la République, is gebouwd in het 4e kwartaal van de 18e eeuw (1780) volgens de plannen van de Suabe architect Jean Nissler, landmeter, onder toezicht van de Koninklijke Ingenieur Meinrad Stroltz. De imposante vijf-spangevel, versierd met een driehoekig pediment en rotssculpturen (leeuwen, allegorie van Justitie), contrasteert met de lokale civiele architectuur. Oorspronkelijk was er het stadshof, de deurwaarder en de gemeenteraad. De gevel werd gedeeltelijk gemaskeerd door de parochiekerk, verwoest in 1844.
Het interieur, gerenoveerd in de 19e en 20e eeuw, omvat een trap in eikenhout met balustraden. De achterste body, posterior (begin 19de eeuw?), gemaakt van metselwerk en hout, werd gescheiden van de gevel door een binnenplaats nu bedekt met een glazen dak. Een bol campanile kroont het gebouw, terwijl een tweede, zichtbaar op 19e eeuwse uitzichten, verdween. De wapens van de stad (een zilveren kerk op een azuurblauwe achtergrond) sieren het pediment en het smeedijzeren balkon, gedateerd 1780. De traditionele toeschrijving aan Jean-Baptiste Kléber is ongegrond.
Gerangschikt als historisch monument in 1937 (gevel en dak), illustreert het stadhuis de Swabische architectonische invloed in de Elzas en de multifunctionele rol van openbare gebouwen onder het Oude Regime. De bouw ervan valt samen met een periode van stedelijke modernisering, waar de centrale pleinen plaatsen van symbolische macht worden. De sculpturen (rock, allegorieën) weerspiegelen 18e-eeuwse artistieke codes, terwijl latere veranderingen de aanpassing aan gemeentelijke behoeften weerspiegelen.
Het minder gedecoreerde achtergebouw bouwt voort op de oude vestingwand en benadrukt het hergebruik van middeleeuwse verdedigingsstructuren. De verwoesting van de kerk in 1844 onthulde het perspectief op de gevel en benadrukte haar monumentale karakter. Vandaag de dag blijft het stadhuis een symbool van het administratief en gerechtelijk erfgoed van de Elzas, gekenmerkt door culturele uitwisselingen tussen Frankrijk en het Germaanse gebied.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen