Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Epernay is oorspronkelijk een herenhuis gebouwd rond 1858 door architect Victor Lenoir voor de Auban-Moët familie, beroemd in de champagne handel. Dit neoklassieke gebouw, na 1870 vergroot door Alphonse Gosset, onderscheidt zich door zijn gevels met pilasters en rijk gedecoreerde interieur, die oude en neo-XVIII invloeden mengen. Het park, gebouwd tussen 1870 en 1880, combineert tuinen met Frans en Engels, met kiosk, sculpturen en rotsen.

Het gebouw werd in 1919 geboren na het verlaten van een nieuw stadhuisproject (vernietigd tijdens de Eerste Wereldoorlog) en werd officieel het stadhuis in 1920. Het bevat overblijfselen van de voormalige Abdij van Sint Martin, zoals de poort, en is thuis geweest van een dood monument geopend in 1924. De tuin, geclassificeerd "opmerkelijk" in 2012, en de commons voltooien dit beschermde architectonische ensemble, altijd gewijd aan gemeentelijke diensten.

Het gebouw is opgenomen in de historische monumenten in 2012 voor zijn gevels, daken, interieurdecoraties (vestibulum, glazen trap, woonkamers), evenals voor zijn park en faciliteiten. Het pand, gelegen op Avenue de Champagne, symboliseert de link tussen historisch erfgoed en burgerlijk leven, terwijl getuigenis van de gouden eeuw van champagne in Epernay.

Vóór 1919 bezette het stadhuis de gebouwen van de abdij Saint Martin, die in 1793 werd omgebouwd. Het besluit om aan het begin van de 20e eeuw een nieuw stadhuis en een kerk te bouwen werd gedeeltelijk gefinancierd door Hugues Plumb, burgemeester van Avenay, wiens naam werd gegeven aan het aangrenzende plein. De oorlog onderbrak dit project en leidde tot de herbestemming van het Auban-Moët hotel.

Het interieur, opmerkelijk om zijn oude atrium en zijn neo-XVIIIe salons (geschilderd hout, goud, knikkers), contrasteert met de bakstenen architectuur van de gemeenten. Deze laatste, gelegen aan de andere kant van de tuin, huisvest nu gemeentelijke diensten. De muur van het hek en het gedenkteken voor de doden, opgenomen in de 2012 bescherming, herinneren aan zijn turbulente geschiedenis.

Externe links