Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Duinkerken, gelegen op het plein van Charles Valentine, is een monument met meerdere reconstructies, die de tumults van de lokale geschiedenis weerspiegelen. De oorsprong dateert uit 1233, met een eerste gebouw op het Place d'Armes, vernietigd in 1558 door de Marshal van Thermes tijdens de zak van de stad. In 1562 werd hij herboren in 1644 en in 1812 werd hij uitgerust met een neoklassieke peristijl. Geconfronteerd met stadsuitbreiding, werd het in 1896 gesloopt om plaats te maken voor het huidige gebouw, ontworpen door de architect Louis-Marie Cordonneer in neo-flamman stijl die baksteen en steen combineert.

Het stadhuis, dat in 1901 werd ingehuldigd door president Émile Loubet en Tsar Nicolas II, leed zware schade tijdens de twee wereldoorlogen, vooral in 1940, waar slechts enkele muren bleven staan. De restauratie, uitgevoerd van 1948 tot 1957 door Louis-Stanislas Cordonnier (zoon van de oorspronkelijke architect), vereenvoudigt de gevels en reconstrueren de betonnen frames. In 1955 inhuldigde president René Coty het gerestaureerde gebouw, voordat vleugels noord (1955) en zuid (1974) uitbreidden. Zijn belfort, geclassificeerd als UNESCO World Heritage Site in 2005, en zijn gevel versierd met beelden van grote Dunkerquois maken het een emblematische plaats, zowel administratieve als culturele.

De façade is een eerbetoon aan zes lokale figuren (oorspronkelijk acht, twee beelden verwoest tijdens de oorlogen): Armand Charles Guilleminot, generaal van het Grote Leger; Robert de Cassel, graaf van Vlaanderen die de lokale magistraat heeft gestructureerd; Jean-Marie Joseph Emery, burgemeester en zeehandelaar; Pierre Jean Van Stabel, corsair en admiraal; Baudoin III, de eerste vesting van de stad; en Michel Jacobsen, een corsair bijgenaamd "de vos van de zeeën." Deze beelden staan symbool voor Duinkerkens maritieme, militaire en politieke erfgoed.

Het stadhuis is ook een centrale plaats tijdens het carnaval, en huizen beschermde elementen zoals de Jean-Bart Gate, gevels, belfort, en zalen van appartement (rotonde, bruiloften, gemeenteraad). De architectuur, gekenmerkt door reconstructies, getuigt van de veerkracht van de stad, tussen Vlaams erfgoed en moderniteit. De beeldhouwers (Georges Turck, Edgar Boutry) en schilders (Robert Chapele) droegen bij aan de restauratie na de Tweede Wereldoorlog, waarbij traditie en hedendaagse aanpassingen werden gecombineerd.

Gerangschikt een historisch monument, het gebouw belichaamt bijna acht eeuwen stedelijke geschiedenis, van de eerste middeleeuwse vestingwerken tot de uitbreidingen van de 20ste eeuw. Zijn belfort, een van de twee in de stad met die van de kerk Saint-Éloi, is opgenomen in de lijst van 23 belforten van de Hauts-de-France erkend door UNESCO, met de nadruk op zijn rol in de Europese Campanaire erfgoed.

Externe links