Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Munster, gebouwd in 1550, belichaamt de politieke emancipatie van de stad ten opzichte van de abdij van Saint-Grégoire. Zijn architectuur weerspiegelt deze breuk: de datum gegraveerd op de sleutel van de deur en de wapens van het Heilige Roomse Rijk die het vijver sieren onderstreept deze bevestiging van onafhankelijkheid. Het gebouw, rechthoekig van plan, combineert gecoat metselwerk en roze zandsteen, met een hoofdgevel tegenover de Place du Marché, gemarkeerd door dorpelramen en een raadskamer verlicht door gesneden drielingen.

De structuur onderging grote veranderingen, met name in 1784-1786, toen de gemeenteraad opdracht gaf tot interieurverbeteringen om archieven, kantoor en huisvesting te installeren. De originele schroeftrap werd bewaard. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het stadhuis zwaar beschadigd, maar zijn gevel, geclassificeerd als historisch monument in 1928, ontsnapte aan vernietiging. Deze bescherming maakte het mogelijk een sloopproject te annuleren in 1927, ondanks de kritieke gezondheidstoestand. In 1930, gereconstrueerd, vond hij een interieur distributie geïnspireerd door de 1913 plannen van architect Gustave Bloch.

De bijgebouwen, toegevoegd in de 17e eeuw (een koetsdeur gedateerd 1652 getuigen hiervan), werden na de oorlog vervangen door secundaire gebouwen in het noorden en oosten. De raadszaal, versierd met vijf gebeeldhouwde zandstenen zuilen die bakstenen ontlading bogen ondersteunen, illustreert de mix van administratieve en symbolische functies van de site. Vandaag de dag blijft het stadhuis een embleem van het Elzasische erfgoed, waarbij gemeentelijke geschiedenis, Renaissance architectuur en veerkracht tegen conflicten worden gecombineerd.

Het monument werd in 1928 gefascineerd door de gemeente Munster. Het lange dak, doorboord met twee ruiten dakramen, en rozen zandsteen hoogtes, maken het een opmerkelijk voorbeeld van de 16e eeuwse Elzas civiele architectuur. De veranderingen van de 18e en 20e eeuw lieten daar sporen achter, met behoud van originele elementen zoals gordelroosramen of geharpen hoekkettingen.

Externe links