Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Perpignan, gelegen op 8 Place de la Loge, is een typisch monument van de architectuur van de Russillon, die gotische en Catalaanse invloeden mixt. Vandaag is het de thuisbasis van het stadhuis. De geschiedenis begint in de 13e eeuw met het bestaan van een gemeenschappelijk huis of lodge, plaats van vergadering van consuls gekozen door de inwoners volgens een systeem van sociale vertegenwoordiging verdeeld in drie handen (groot, middel, minderjarige), opgericht vanaf het einde van de 12e eeuw onder het gezag van de koningen van Aragon. Dit systeem, gesymboliseerd door drie bronzen armen op de façade, stond de bourgeois, ambachtslieden en arbeiders toe deel te nemen aan het stadsbestuur, hoewel de militaire en burgerlijke macht bij de koninklijke officieren bleven.

In 1318, Koning Sanch van Mallorca geautoriseerde uitbreiding werk op het Place de la Loge, vervolgens politiek en economisch hart van Perpignan. Het gebouw verspreidt zich geleidelijk, met een binnenplaats en een karakteristieke 16e eeuwse veranda, onder Charles Quint. Tussen 1591 en 1605, werden twee grote zalen toegevoegd aan de oostvleugel, waaronder de huidige zaal van de gemeenteraad, voorheen een kapel gewijd aan Sint Johannes de Doper. De 17e eeuw zag grote veranderingen in het interieur, terwijl de gevel in de 20e eeuw ingrijpend werd gewijzigd, met behoud van alleen de smeedijzeren roosters van 1710. Het deel tussen de Sea Lodge en het stadhuis werd herbouwd in 1951.

Gerangschikt als een historisch monument in 1886, het gebouw onderscheidt zich door zijn 16e eeuwse Hispano-Mauresque geschilderde plafond, de 14e eeuwse gesneden raven, en zijn patio behuizing De Middellandse Zee, beeldhouwwerk van Aristide Maillol. De stenen gevel, typisch Catalaanse architectuur, en de drie bronzen handen herinneren aan de middeleeuwse sociale organisatie. De Arago Hall, versierd met neogotische schilderijen, en de bruiloftzaal, met sterrenkamers, getuigen van de historische lagen van het gebouw, tussen het Aragonese erfgoed en moderne transformaties.

Het stadhuis is onlosmakelijk verbonden met de institutionele geschiedenis van Perpignan. Reeds in 1197 formaliseerde een handvest van Peter II van Aragon de jaarlijkse verkiezing van vijf consuls, ter bevestiging van de lokale gebruiken opgesteld in 1172 onder Girard, de laatste graaf van Roussillon. Deze gebruiken, bewaard in het Groenboek van de archieven, bepaalden dat de inwoners moesten pleiten voor de koning of zijn baili. Het gebouw, gehecht aan het voormalige gerechtsgebouw, belichaamt aldus de centralisatie van de burgerlijke en gerechtelijke macht onder de kroon van Aragón, dan haar evolutie onder de koningen van Majorca en Habsburg.

Naast zijn administratieve functie weerspiegelt het stadhuis de sociale en economische dynamiek van Perpignan. De Place de la Loge, omgeven door de Merchant Exchange en het Palais de la Députation, was een plaats van convergentie van elites (rijke huizen). De opeenvolgende uitbreidingen, zoals de aankoop van een huis in 1368 om het gebouw uit te breiden, illustreren de welvaart van de stad, een commercieel kruispunt tussen Catalonië en Languedoc. Interieurdecoraties, die gotische, renaissance- en neogotische stijlen combineren, benadrukken deze culturele rijkdom, terwijl de transformaties van de 17e en 20e eeuw het gebouw aanpassen aan veranderende politieke behoeften.

Externe links