Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hôtel des Menus Plaisirs werd gebouwd rond 1745 onder Lodewijk XV in Versailles om de werkplaatsen en accessoires van koninklijke entertainment, genaamd "Menus-Plaisirs" te huisvesten. Er werden theatersets, muziekinstrumenten, kostuums en zelfs een natuurkundebedrijf geïnstalleerd in 1759 door Abbé Nollet voor de opvoeding van de kinderen van Frankrijk, waaronder de toekomstige Lodewijk XVI. De architectuur werd georganiseerd rond twee verschillende verdiepingen: de lagere binnenplaats op de Avenue de Paris en de bovenste binnenplaats, rue des Etats Générales.

In 1787 en 1788, zal het hoger hof een tijdelijke zaal voor de vergaderingen van de notabelen. Deze zaal werd in 1789 uitgebreid door architect Pierre-Adrien Pâris tot de 1.200 afgevaardigden van de Algemene Staten, de laatste bijeenkomst van de Ancien Régime. Koning Lodewijk XVI gaf op 23 juni 1789 een keynote toespraak na de eed van de Jeu de Palme. De nacht van 4 augustus 1789 zag de afschaffing van privileges in dezelfde ruimte, gevolgd door de goedkeuring van de Verklaring van de Rechten van de Mens en de Burger op 26 augustus.

Na de revolutie diende het hotel als een barak, een militaire winkel en vervolgens een distributiecentrum voordat het gedeeltelijk werd afgebroken in 1800. In de 20e eeuw werd het gerestaureerd voor het tweehonderdjarig bestaan van de revolutie (1989) en sinds 1996 herbergt het barokke muziekcentrum van Versailles. De sporen van de General States Hall, waaronder de kasseien die de tribunes afbakenen, blijven op de bovenste binnenplaats.

Het Hotel des Menus Plaisirs is een historisch monument in 1927 (binnen) en 1929 (gevels). Zijn rol in het begin van de Franse Revolutie maakte het tot een symbolische plaats, waar politieke debatten, kortstondige architectonische innovaties en cultureel erfgoed elkaar kruisten.

De gevels en sommige interieurdelen zijn beschermd, terwijl de resten van de General States Hall, hoewel gedemonteerd, zichtbaar blijven dankzij een voetafdruk. De site illustreert zo de overgang tussen het oude regime en de politieke moderniteit, terwijl het behoud van een culturele functie met het barokmuziekcentrum.

Externe links