Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het hotel Leguz de Gerland, gelegen op 21 rue Vauban in Dijon, is een opmerkelijk voorbeeld van architectuur die Renaissance, klassieke en 19e eeuwse stijlen combineert. Het oudste deel, gebouwd in 1538 door de familie Chissey-Varanges in de huidige rue Jean-Baptiste-Liégeard, onderscheidt zich door drie scauguettes die de torens van hun wapenschild symboliseren. Deze decoratieve defensieve elementen, typisch voor de eerste Franse renaissance, getuigen van de invloed van de Bourgondische kastelen van die tijd, terwijl ze zich aanpassen aan een stedelijke context.

In de jaren 1670 breidde Pierre Leguz Morin, toen eigenaar, het hotel uit door de gevel uit te breiden en een vierde scauguette toe te voegen op de hoek van de straten Jean-Baptiste-Liégeard en Amiral-Roussin, geïnspireerd op bestaande modellen. Deze keuze weerspiegelt de wens van de Dijon elites om hun woonplaatsen te moderniseren, met behoud van verwijzingen naar het middeleeuwse erfgoed. De meest opmerkelijke interventie vond plaats rond 1698 toen zijn zoon Charles Leguz Morin, meester van de dauphine garderobe, een binnenplaats liet bouwen op het hemicycle.

Deze binnenplaats, met acht arcades en versierd met bloemenslingers, bloemmotieven en familiemonogram, is direct geïnspireerd op de Place Royale (present place of Liberation) die in 1686 in Dijon werd gecreëerd. De hemicycle illustreert de goedkeuring van Franse klassieke kanonnen onder Lodewijk XIV, terwijl de Barok decoratieve elementen worden geïntegreerd. Het monogram van Charles Leguz Morin, dat nog zichtbaar is, benadrukt de oplettendheid van deze transformatie, bedoeld om zijn sociale status te bevestigen.

In de 19e eeuw kwam het hotel in handen van de familie Luikard. Jean-Baptiste Luikard werd eigenaar en zijn zoon Stéphen, schrijver en politicus, maakte belangrijke veranderingen na 1887. Hij verenigt de gevels op de straten Jean-Baptiste-Liégeardd (genoemd als eerbetoon aan zijn vader) en Admiraal-Rossin, en brengt zijn initialen boven de toegangspoort. Deze werken weerspiegelen de eclectische smaak van het tijdperk en mengen neoklassieke restauratie en persoonlijke toevoegingen.

Het hotel, genoemd als historisch monument sinds 10 november 1925, veranderde meerdere malen van hand in de 20e eeuw. Na de dood van Stéphen Luikard in 1925 keerde hij terug naar zijn zoon Gaston en vervolgens naar de graaf van Saint Quentin. Tegenwoordig is het eigendom van meerdere particuliere eigenaren. De vroege registratie (1925) weerspiegelt de erkenning van zijn erfgoedwaarde, in een tijd waarin de bescherming van stedelijke particuliere hotels een prioriteit werd in Frankrijk.

Het gebouw belichaamt zo bijna vijf eeuwen van de architectuurgeschiedenis van Dijon, van de late middeleeuwse invloeden (scauguettes) tot de klassieke transformaties (hemicirculaire binnenplaats), tot de eclectische veranderingen van de 19e eeuw. De evolutie weerspiegelt de smaakveranderingen van lokale elites, evenals de opeenvolgende aanpassingen van een oud gebouw aan de esthetische en sociale normen van elk tijdperk.

Externe links