Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Hunawihr Raadskachel is een emblematisch gebouw van de Elzas Renaissance architectuur, gebouwd in het 1e kwart van de 17e eeuw (daterend uit 1610 door twee inscripties). Gelegen op 5 Grand-Rue in Hunawihr (High-Rhin), onderscheidt het zich door zijn gevel op straat, zijn geharpte hoekkettingen, en zijn twee- of drievormige grondramen, gedeeltelijk ommuurd. De kelder, bedekt en ondersteund door achthoekige zandstenen pilaren, evenals de schilden gesneden op de achterwerk van de deur (met name die van de provoost Mathias Braun en zijn beoordelaars) getuigen van het gemeenschappelijk belang.

Lokaal toegeschreven aan architect Heinrich Schickhardt (1558 Het gebouw zou een hostel (eerste Au Cerf, vervolgens Au Man Sauvage) en de raadszaal (Ratstube) tot 1731, toen het werd verkocht aan Jean-Jacques Greiner, de coöperatie verantwoordelijk voor de tienden. De familie Greiner behield het eigendom tot 1865, voordat het doorging naar de Trimbach- en Huckfamilies. Onbewerkte buitenelementen, zoals een 19e-eeuws trompe-l'oeil plafond dat hout imiteert, behouden opmerkelijke interieurelementen.

In 1999 werd een historisch monument (gevels, dak, frame, noordoostelijke kamer en kluis) gebouwd en de Raadskachel illustreert de centrale rol van gemeenschappelijke gebouwen in de 17e eeuwse Elzas, waarbij administratieve, commerciële (inn) en symbolische functies werden gecombineerd. Het gegraveerde wapen en initialen (H.W., M.B., I.F., A.W.) roepen lokale notabelen op, terwijl de vermelding van 1610 op de kelderdeur en de hoofdingang maakt het een nauwkeurige getuigenis van die tijd. Vandaag, een deel van het gebouw huisvest een restaurant in de kelder.

Het gebouw weerspiegelt ook de sociale transformaties van Hunawihr, een wijn- en landbouwdorp in de Bovenrijn. De dubbele roeping (gemeenteraad en herberg) onderstreept de onderlinge afhankelijkheid tussen de lokale macht en het economische leven, typisch voor de Elzasse dorpen onder invloed van de hertogen van Württemberg-Montbéliard. Latere interieurveranderingen (het 19e eeuwse plafond) tonen een continue aanpassing aan privé-gebruik, zonder de uiterlijke uiterlijk, bewaard tot vandaag.

Externe links