Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Arbogast kerk van Rouffach, geclassificeerd als een historisch monument sinds 1841, heeft een samengestelde architectuur die eeuwen van de bouw weerspiegelt. Het oudste deel, de transept met zijn twee apsidiolen, dateert uit de tweede helft van de 11e eeuw. Zijn archeologie met lesenes roept die van het koor van Eschau op, wat een verband suggereert met de beschermheilige van die tijd. Stilistische invloeden, zoals de superpositie van ramen, herinneren ook aan de hoogten van Limburg.

In de 12e eeuw werden de armen van de transept gewelfd met gebroken boogheuvels, terwijl in de 13e eeuw een stamkoepel werd toegevoegd, geïnspireerd door de kathedraal van Basel. Het schip, gebouwd in etappes, toont een afwisseling van sterke en zwakke palen, met gesneden hoofdsteden dicht bij die van Notre-Dame de Paris. Het koor, herbouwd aan het einde van de 13e eeuw, neemt een diepe stijl typisch voor Dominicaanse en Franciscaner Conventuele kerken.

Het westelijke massief, dat rond 1300 begon, is geïnspireerd door de kathedraal van Straatsburg voor zijn portaal en Notre-Dame de Paris voor zijn stralende roos. De torens, die nog niet af waren, werden in de 15e en 19e eeuw gedeeltelijk opgeheven. Meesters als Johann Behem en Woelflin de Rouffach werkten daar, waarvan de laatste waarschijnlijk de schrijver was van beelden van engelen op de gevel. Een grote restauratie in 1866, onder leiding van Maximilien Emile Mimey, omvatte de opkomst van de noordelijke toren, onderbroken door de oorlog van 1870.

De gebruikte materialen variëren naar gelang de tijdperken: gele zandsteen voor het schip en het koor, gecrêpeerde moellons voor de onderkant, en roze zandsteen voor de bovenste delen van de torens (XIXe eeuw). Het gebouw, ooit vol met boetiekjes eromheen, illustreert de architectonische en sociale evolutie van Rouffach, tussen religieus erfgoed en gemeenschapsleven.

De beschermde elementen omvatten de hele kerk, geclassificeerd al in 1841. Zijn geschiedenis weerspiegelde ook politieke gevaren, zoals de onderbreking van het werk als gevolg van conflicten, vooral in 1870. Vandaag de dag blijft het een belangrijke getuigenis van de Elzas heilige kunst, het mengen van Romaanse, gotische en moderne restauratie erfgoed.

Externe links