Eerste citaat 1356 (≈ 1356)
Geschreven vermelding van de kerk.
XVe siècle
Bouw van het schip
Bouw van het schip XVe siècle (≈ 1550)
Huidige belangrijkste bouwperiode.
1845-1848
Bouw van de klokkentoren
Bouw van de klokkentoren 1845-1848 (≈ 1847)
Werk geleid door pastoor Bria.
3 août 1848
Zegening van de klokkentoren
Zegening van de klokkentoren 3 août 1848 (≈ 1848)
Ceremonie op Saint Stephen's Day.
Années 1960
Modernisering van de klok
Modernisering van de klok Années 1960 (≈ 1960)
Vervanging door een elektrisch model.
23 octobre 1972
Registratie van de klokkentoren
Registratie van de klokkentoren 23 octobre 1972 (≈ 1972)
Indeling naar historische monumenten.
4 septembre 2016
Plaatsing van de gedenkplaat
Plaatsing van de gedenkplaat 4 septembre 2016 (≈ 2016)
In aanwezigheid van Ségolène Neuville.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Clocher: inschrijving bij beschikking van 23 oktober 1972
Kerncijfers
François Bria - Caramany pastoor (1830-1849)
Ontwerper van de klokkentoren en initiator.
Ségolène Neuville - Staatssecretaris (2016)
Aanwezig voor de inhuldiging van de plaquette.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Étienne de Caramany is een middeleeuwse kerk in het dorp Caramany in de Pyrénées-Orientales. Het hoofdgebouw dateert uit de 15e eeuw, hoewel het in 1356 werd genoemd. Het ligt op een centrale plaats in het oude dorp, begrensd door de kerkstraat en grenzend aan een gebouw in het westen. De geschiedenis werd gekenmerkt door grote veranderingen in de 19e eeuw, waaronder de bouw van de klokkentoren tussen 1847 en 1849.
De klokkentoren, ontworpen door de pastoor François Bria (1830-1849), werd opgericht dankzij een lokale mobilisatie. De werken, begonnen in 1845, werden voltooid in 1848, met een plechtige zegen op 3 augustus de dag van de heilige Stephen. Deze klokkentoren, doorboord door oculus en overdonderd door een klokkentoren met een vleugel, werd in 1972 ingeschreven in historische monumenten. Een mechanische klok, in de jaren zestig vervangen door een elektrisch model, vult zijn technische geschiedenis aan.
De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een actieve plaats van eredienst binnen de parochie Saint-Étienne du Haut-Riberal. Er worden speciale Missen en zomerrondleidingen georganiseerd door de Vereniging van het Parimeer. De architectuur omvat een schip bekleed met vier kapellen, terwijl de afgeronde apsis, ondersteund door de klokkentoren, getuigt van posterior veranderingen.
De parochie was afhankelijk van het bisdom Alet en de aartspriester van Fenouillèdes. De klokkentoren, een vierkante toren met twee ongelijke vloeren, onderscheidt zich door zijn ballen en diagonale vinnen. Deze architectonische elementen, gecombineerd met zijn smeedijzeren kruis, maken het een opmerkelijk voorbeeld van het lokale religieuze erfgoed.
De gedenkplaat van zijn inscriptie op de historische monumenten werd pas in 2016 aangebracht in aanwezigheid van Ségolène Neuville, staatssecretaris. Deze late gebeurtenis onderstreept het blijvende erfgoed belang van het gebouw, ondanks eeuwen en technische ontwikkelingen, zoals het vervangen van de klok of het toevoegen van een slinger op de klokkentoren.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen