Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kerk van St. Stephen van Caramany dans les Pyrénées-Orientales

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise gothique
Pyrénées-Orientales

Kerk van St. Stephen van Caramany

    Le Village
    66720 Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Église Saint-Étienne de Caramany
Crédit photo : Babsy - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
1356
Eerste citaat
XVe siècle
Bouw van het schip
1845-1848
Bouw van de klokkentoren
3 août 1848
Zegening van de klokkentoren
Années 1960
Modernisering van de klok
23 octobre 1972
Registratie van de klokkentoren
4 septembre 2016
Plaatsing van de gedenkplaat
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Clocher: inschrijving bij beschikking van 23 oktober 1972

Kerncijfers

François Bria - Caramany pastoor (1830-1849) Ontwerper van de klokkentoren en initiator.
Ségolène Neuville - Staatssecretaris (2016) Aanwezig voor de inhuldiging van de plaquette.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Étienne de Caramany is een middeleeuwse kerk in het dorp Caramany in de Pyrénées-Orientales. Het hoofdgebouw dateert uit de 15e eeuw, hoewel het in 1356 werd genoemd. Het ligt op een centrale plaats in het oude dorp, begrensd door de kerkstraat en grenzend aan een gebouw in het westen. De geschiedenis werd gekenmerkt door grote veranderingen in de 19e eeuw, waaronder de bouw van de klokkentoren tussen 1847 en 1849.

De klokkentoren, ontworpen door de pastoor François Bria (1830-1849), werd opgericht dankzij een lokale mobilisatie. De werken, begonnen in 1845, werden voltooid in 1848, met een plechtige zegen op 3 augustus de dag van de heilige Stephen. Deze klokkentoren, doorboord door oculus en overdonderd door een klokkentoren met een vleugel, werd in 1972 ingeschreven in historische monumenten. Een mechanische klok, in de jaren zestig vervangen door een elektrisch model, vult zijn technische geschiedenis aan.

De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een actieve plaats van eredienst binnen de parochie Saint-Étienne du Haut-Riberal. Er worden speciale Missen en zomerrondleidingen georganiseerd door de Vereniging van het Parimeer. De architectuur omvat een schip bekleed met vier kapellen, terwijl de afgeronde apsis, ondersteund door de klokkentoren, getuigt van posterior veranderingen.

De parochie was afhankelijk van het bisdom Alet en de aartspriester van Fenouillèdes. De klokkentoren, een vierkante toren met twee ongelijke vloeren, onderscheidt zich door zijn ballen en diagonale vinnen. Deze architectonische elementen, gecombineerd met zijn smeedijzeren kruis, maken het een opmerkelijk voorbeeld van het lokale religieuze erfgoed.

De gedenkplaat van zijn inscriptie op de historische monumenten werd pas in 2016 aangebracht in aanwezigheid van Ségolène Neuville, staatssecretaris. Deze late gebeurtenis onderstreept het blijvende erfgoed belang van het gebouw, ondanks eeuwen en technische ontwikkelingen, zoals het vervangen van de klok of het toevoegen van een slinger op de klokkentoren.

Externe links