Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van het Dominicaanse klooster Saint-Emilion vond haar oorsprong kort na de oprichting van de orde van Jacobijnen in 1215. Oorspronkelijk buiten de stadsmuren werd het klooster blootgesteld aan de verwoestingen van oorlogen, waardoor de religieuzen gedwongen werden hun toevlucht te zoeken in de stad. Het was pas in 1378 dat John, heer van Neuville en luitenant-generaal van de koning in Guyenne, hen een intramurale perceel van grond gaf om hun vestiging te herbouwen. Deze overdracht werd officieel gevalideerd door Paus Boniface IX in 1397, waarmee de bouw van het nieuwe klooster werd begonnen.

Vanuit het oorspronkelijke klooster blijft het vandaag slechts een grote 26 meter hoge muur, overblijfsel van de kerk. Het bestond uit een schip van drie gewelfde spanten, ondersteund door slanke kolommen versierd met verticale rollen. De ogivale ramen, kenmerkend voor de gotische stijl, waren versierd met getrilobeerde baaien en vierhoekige cirkels, die de religieuze kunst uit de 14e eeuw illustreren. Deze architectonische elementen weerspiegelen de invloed van Dominicanen, ook Jacobins genoemd, in de regio.

De enige beschermde overblijfselen, bekend als de Grote Muur, werden op 2 juli 1957 in de Historische Monumenten ingeschreven. Gevestigd buiten de stedelijke omgeving, herinneren ze zich het strategische en spirituele belang van dit klooster, gekoppeld aan zowel lokale conflicten en het religieuze leven van Saint-Emilion. Het gebouw, nu gedeeltelijk verdwenen, biedt een fragmentarisch maar kostbaar getuigenis van de middeleeuwse geschiedenis van de stad en de Dominicaanse orde in Aquitaine.

Externe links