Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Germain de Kerlaz, gelegen in het departement Finistère in Bretagne, is een 16e en 17e eeuws katholiek gebouw gekenmerkt door een Latijnse kruisvormige architectuur. Gerangschikt als historische monumenten in 1916 (voor de kerk, het kerkhof kruis en de triomfboog) en vervolgens in 1941 (voor de hele begraafplaats), belichaamt het het Bretonse religieuze erfgoed van de Renaissance. De parochiekerk, typisch voor de regio, omvat een triomfpoort van 1558, een cavalerie van 1522 (of 1645 volgens de bronnen), en een ossuarium, terwijl de zuidelijke veranda dateert van 1572. De klokkentoren, gebouwd tussen 1620 en 1671, heeft torens met acute piramides, karakteristiek voor laatgotiek.

In de kerk bevinden zich opmerkelijke standbeelden, waaronder een verpleegster, een steen Notre-Dame de Tréguron en een standbeeld van Saint Germain d'Auxerre (schilder van de parochie), allemaal gedateerd uit de 16e-17e eeuw. Een standbeeld van Saint Hervé in keranton (eind 16e eeuw) en polychrome houten beelden maken dit beeldhouwwerk compleet. De glas-in-loodramen, in 1917 gemaakt door de meesterglasmaker Gabriel Léglise in opdracht van dominee Henri Le Floch (spiritaans en superieur van het Franse seminarie van Rome), combineren religieuze en patriottische thema's. Een van hen, gelegen achter het hoge altaar, vertegenwoordigt een non die de extreme zalving geeft aan een stervende soldaat, die de Eerste Wereldoorlog nabootst. Andere glas-in-lood ramen illustreren de legende van de stad Dys of het leven van St Even, die de lokale geschiedenis en het christelijke geloof verbindt.

De in het gebouw gegraveerde inscripties onthullen sleuteldata: 1567 (Baptisme), 1569 (Ecce Homo's Socle), 1630 (Church Gate, ondertekend J. Lucas), en 1641 (Church Calvary, werk van Hierosme Le Caro). Een Sint-Germainfontein (1639) en een goed gedateerde 1739 getuigen van de evolutie van de site door de eeuwen heen. De kerk, eigendom van de gemeente, blijft een plaats van herinnering waar heilige kunst, Bretonse geschiedenis en architectonisch erfgoed kruisen, van de bouw tot de Renaissance tot haar rol tijdens de Grote Oorlog.

De parochiekerk, gescheiden van de straat door een Bahutmuur, vormt een samenhangend geheel met de kerk. De cavalerie 1645, gelegen in het centrum van de begraafplaats, en de triomfpoort van 1558 (of 1568 volgens de bronnen) benadrukken het symbolische belang van de plaats. De beschrijvingen van de 19e eeuw, zoals die van Jean-Marie Abgoll, wijzen op de "pimping little air" van het gebouw, met zijn gotische klokkentoren en renaissance elementen, die de lokale trots voor dit bewaard gebleven erfgoed weerspiegelen.

De glas-in-loodramen van Gabriel Léglise, ingehuldigd op 13 augustus 1918 in aanwezigheid van bisschop Duparc (Bisschop van Quimper), maken deel uit van een historische context die wordt gekenmerkt door het einde van de Eerste Wereldoorlog. Hun sponsor, Pater Henri Le Floch, oorspronkelijk uit Kerlaz, illustreert het verband tussen de parochie en de grote religieuze figuren uit die tijd. Deze werken, zowel artistiek als gedenkteken, versterken de status van de kerk als getuige van de omwentelingen van de twintigste eeuw, terwijl ze haar identiteit verankeren in de Bretonse traditie.

Externe links