Eerste bouw XVe-XVIIe siècles (≈ 1750)
Voornaamste periode van gebouwen en veelhoekige torens.
XIXe siècle
Gezichtsverandering
Gezichtsverandering XIXe siècle (≈ 1865)
Gedeeltelijke reconstructie (121 Grande Rue).
24 juin 1975
Officiële bescherming
Officiële bescherming 24 juin 1975 (≈ 1975)
Voor- en dakinscriptie (stop).
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Oorsprong en geschiedenis
Het gebouw op 127 Grande Rue in Alençon is een historisch monument bestaande uit verschillende gebouwen georganiseerd rond een gemeenschappelijke binnenplaats. De gevel van de 123 typische middeleeuwse gebouwen, heeft twee houten niveaus, een stenen deur versierd met een gevlochten boog en een schild, evenals deur ramen. Deze elementen dateren voornamelijk uit de 15e en 16e eeuw, hoewel sporen van latere ontwikkelingen, zoals de gevel van 121 herbouwd in de 19e eeuw, zichtbaar zijn.
Achteraan hebben de voorkanten op de binnenplaatsen hun oorspronkelijke uiterlijk behouden, met veelhoekige torens met trappen met stenen schroeven. De openingen, allemaal afgeschuind, getuigen van zorgvuldige bouwtechnieken. De kraaien nog steeds gerelateerd suggereren het oude bestaan van houten galerijen, nu uitgestorven, die diende de vloeren. Deze architectonische details illustreren de evolutie van stedelijke woningen tussen de Middeleeuwen en de Renaissance, waarbij functionaliteit en decoratie worden gecombineerd.
Het geheel werd gedeeltelijk beschermd door een bevel van 24 juni 1975, specifiek over de straatgevel en het bijbehorende dak. Deze classificatie belicht de erfgoedwaarde van de oudste elementen, vooral die van de 15e en 16e eeuw, en bevat latere wijzigingen zoals de 19e eeuwse gevel. De locatie, in het hart van Alençon in Orne, maakt het een getuige van de Normandische stedelijke geschiedenis, tussen middeleeuwse erfgoed en moderne transformaties.
De nauwkeurigheid van de locatie wordt geschat op 6/10, met een over het algemeen betrouwbaar adres, maar dat kan verdere verificatie vereisen. Beschikbare bronnen, zoals de basis van het Merimée en het Monument, bevestigen zijn status als monument in de lijst, zonder details over de huidige bereikbaarheid of hedendaagse toepassingen (bezoeken, accommodatie, enz.).