Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het hoofdkwartier van de Franse Communistische Partij (PCF), gelegen 2 plaatsen door Kolonel Fabien in het 19e arrondissement van Parijs, werd ontworpen door de Braziliaanse architect Oscar Niemeyer in 1965. Het gebouw, voltooid in 1971, belichaamt een moderne en militante architectuur, met zijn vloeibare rondingen en zijn gordijn muur getekend Jean Prouvé. Niemeyer zag het als een "merk van de socialistische samenleving," het mengen van functionaliteit en revolutionaire esthetiek. De witte koepel, toegevoegd in 1980, herbergt de National Council Chamber, terwijl de ondergrondse hal, genaamd de "working class foyer," symboliseert het populaire anker van de partij.

Het project werd uitgevoerd in samenwerking met Jean Prouvé, Jean Deroche en Paul Chemetov, waarbij ruwe betonnen en organische lijnen werden gecombineerd. Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 2007, is gebaseerd op vijf pijlers, waardoor een illusie van lichtheid. Zijn parvis en koepel, geïnspireerd door Niemeyers "borst van een zwangere vrouw," interageren met het Parijse urbanisme. De plaats van kolonel Fabien, een eerbetoon aan een communistisch verzet, versterkt de symbolische dimensie van de plaats, waar het Gezamenlijk Programma in 1972 werd ondertekend.

Al in de jaren 2000 werd de zetel geopend voor culturele en commerciële doeleinden om de partij te financieren. Fashion shows (Prada, Thom Browne) en filmen (films, clips zoals die van Angèle of Alain Souchon) volgen hen op. "Espace Niemeyer," een grote 1000 m2 grote zaal, organiseert tentoonstellingen (Jacques Tardi, Jacques Benoit) en evenementen. Ondanks deze aanpassingen blijft het gebouw een belangrijke getuigenis van de 20e eeuwse militante architectuur, tussen socialistische utopie en moderniteit.

Volgens Jean Deroche markeren de grondstoffen van schijnbare beton, groen tapijt, akoestisch metalen messen, een "opgeleide architectuur." Niemeyer drukt zijn humanistische visie uit: "Het leven is belangrijker dan architectuur," terwijl hij een plek creëert die zowel functioneel als poëtisch is. De drie ondergrondse niveaus, de archiefruimtes en de witte koepel, bedekt met hars, illustreren deze dualiteit. Gediend door de metro (lijn 2, kolonel Fabien station), de site blijft een stedelijke en politieke mijlpaal, tussen het geheugen van de werknemer en de hedendaagse heruitvinding.

Externe links