Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Les Bains Lillois, gebouwd uit 1890 door architect Albert Baert op de boulevard de la Liberté in Lille, belichaamde een sociale en hygiënistische ambitie. Het hotel omvatte 270 hutten, douches, een stoombad en vooral drie innovatieve zwembaden: een "klein bad" om te zwemmen, een speels 15 meter "medium bad" en een 25 meter "grote bad" voor ervaren zwemmers. Deze laatste twee vormden een unieke waskom gescheiden door een doordringbare muur, een zeldzaam ontwerp voor die tijd. De regisseur Léon Verdonck richtte in 1898 twee van de eerste sport zwembedrijven in Frankrijk op, waaronder de Pupils de Neptune de Lille, de oudste waterpoloclub van het land.

De neoklassieke gevel, versierd met een vierkoloms roos marmeren portico en een balustrade, weerspiegelde de Belle Époque stijl. In 1924 kwam de glas-in-loodkunstenaar Alfred Labille tussenbeide om de glas-in-loodramen te herstellen. Het zwembad werd gesloten in 1991 omdat het niet voldeed aan de veiligheidsnormen. Gesloopt in 1998, alleen zijn gevel geclassificeerd als een historisch monument sinds 1989 werd bewaard en gerestaureerd in 2009. Tegenwoordig bevat het een modern vastgoedcomplex, beschermd door baairamen.

De vestiging speelde een sleutelrol bij de democratisering van zwemmen in Frankrijk. Léon Verdonck, een belangrijk figuur, introduceerde waterpolo en gestructureerde lokale sportbeoefening. De Lille Tritons en de Paris Libella behoorden tot de weinige clubs die in 1898 bestonden. De architectuur, die het openbaar nut en de esthetiek combineert, illustreert de hygiënistische zorgen van de Derde Republiek, terwijl de verstedelijking van Lille in de late 19e eeuw wordt gemarkeerd.

Externe links