Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het gebouw werd gebouwd tussen 1912 en 1914 door de architecten Charles Sarazin en Henri Sauvage. Origineel Sports House genoemd, het moest een schermkamer bevatten, uiteindelijk verlaten. Zijn innovatieve architectuur, gepatenteerd in 1912, gebruikt stappen voor de bovenste drie verdiepingen om zonlicht en ventilatie te optimaliseren, een reactie op de TB epidemieën van die tijd. De kamers van dienstmeisjes, traditioneel gedegradeerd onder de daken, zijn hier geïntegreerd in de huizen om de levensomstandigheden te verbeteren.

De gevel is volledig bedekt met witte en blauwe tegels, vergelijkbaar met die van de Parijse metro, voorzien van Boulenger. Het gebouw, gemaakt van gewapend beton, heeft zes niveaus (negen volgens sommige bronnen), met een structuur waar elke verdieping de volgende ondersteunt. Al in 1914 werd er een werkstuk gehuisvest om kleding te maken voor Duitse krijgsgevangenen. De sociale geschiedenis wordt gekenmerkt door verschillende toepassingen: Katholieke club voor Amerikaanse studenten (1927), Raymond Girard's theaterschool (1950), en zetel van verenigingen zoals de Indochinese Amnesty Committee (1934).

Het gebouw werd in 1975 gebouwd als historisch monument voor zijn gevels en daken, maar is ook verbonden met de bioscoop: in The Last Tango in Parijs (1972) verschijnt het als residentie van Maria Schneider's karakter, en in Le Solitaire (1987) als residentie van Jean-Paul Belmondo. Architecten Henri Sauvage en Charles Sarazin woonden daar, net als schrijver Paul Nizan. De zandsteencoating en het hygiënistische design getuigen van de architectonische innovatie van het begin van de 20e eeuw, het mengen van functionaliteit en Art Nouveau esthetiek.

De wijk, bediend door de metrolijn 4 (station Vavin), weerspiegelt de sociale evolutie van Parijs: van de gevangeniskleding workshop tot de theaterschool bezocht door Belmondo, het gebouw belichaamt de stedelijke en culturele veranderingen van zijn tijd. De prijs per vierkante meter in 2022 (tussen 13 377 € en 18 211 €) getuigt van zijn blijvende prestige in een historische wijk.

Zijn opmerkelijke bewoners zijn artistieke en intellectuele figuren, zoals Caroline de Broutelles, oprichter van de Femina Prijs, wiens jury in zijn appartement ontmoette. Het gebouw illustreert dus het kruispunt tussen architectonisch erfgoed, sociaal leven en sociale verplichtingen, van de bouw naar de huidige status als beschermd monument.

Externe links