Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De gebouwen aan de Faubourg-Saint-Antoinestraat 31-39 in het 11e arrondissement van Parijs werden gebouwd tussen 1660 en 1669 voor Jean Bricart, een gewone timmerman van de gebouwen van de koning. De onderverdeling bestond uit zes kleine vier verdiepingen tellende gebouwen aan de straat en een twee verdiepingen tellend meesterhuis met een tuin, ondersteund door de westelijke muur. De tuin werd vervangen door een houten tuin aan het eind van de 17e eeuw, wat een eerste utilitaire transformatie van de ruimte markeerde.

In de 18e eeuw werden de ramen vergroot en werden ijzeren vangrails toegevoegd, waardoor de gevels van de drie meest westelijke gebouwen en het meesterhuis, waarvan de zolder werd omgevormd tot een gebroken, bewoonbare zolder, werden veranderd. Workshops werden gebouwd tegen de noordelijke en oostelijke muur tussen 1726 en 1830, die de ambachtelijke evolutie van de buurt weerspiegelt. Deze toevoegingen illustreren de geleidelijke aanpassing van de gebouwen aan de plaatselijke economische behoeften, met name in verband met de meubelproductie en de houtbewerking.

In 1930 bouwde architect Eugène Boucher een werkplaats voor de gebroeders Lévy voor de productie en opslag van zeven verdiepingen beton en siliconen-kalkstenen meubels in het centrum van de binnenplaats. Dit moderne gebouw, met zijn betonnen terras, contrasteert met 17e eeuwse structuren, die de persistentie van ambachtelijke activiteiten in deze historische buitenwijk weerspiegelen. De beschermde elementen van vandaag zijn de fronten, daken, houten trappen van de nummers 31 en 33, en een put op de binnenplaats van 33, geclassificeerd in 1996.

Deze gebouwen belichamen aldus bijna vier eeuwen Parijse geschiedenis, waarbij burgerlijke woningen, ambachten en industrialisatie worden gemengd. Hun behoud biedt een zeldzame glimp van de architectonische en sociale evolutie van de Faubourg Saint-Antoine, het historische ambachtelijke hart van de hoofdstad.

Externe links