Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Saint-Jean-de-Beauregard, gelegen in het departement Essonne in Île-de-France, ontstond in 1612, toen François Dupoux, adviseur van koning Lodewijk XIII, de bouw begon op de ruïnes van Montfaucon. De laatste, van sinistere reputatie, werd omgedoopt tot Beauregard door koninklijke orde, ter gelegenheid van de geboorte van Saint-Jean-de-Beauregard. Het landgoed kwam vervolgens in handen van verschillende invloedrijke eigenaren, waaronder François Garnier (1638), Pierre de La Mouche (1669), en vooral Laurent Charron, receiver-generaal van Les Domaines, die het in de jaren 1760 diep transformeerde. Zijn vrouw, Françoise Matagon, maakte hem tot zijn dood in 1768 tot tweede woonplaats.

In de 19e eeuw evolueerde het park gedeeltelijk naar een Engelse stijl onder impuls van Françoise-Mélanie Charron en haar echtgenoot, graaf Victor-Amédée d'Auberjon. Het landgoed, geclassificeerd als een historisch monument in 1926 en vervolgens 1993, behoudt belangrijke architectonische elementen: een 17e-eeuwse centrale steengoed lichaam, commons met dovecote en oranjerie, evenals een 18e-eeuwse moestuin nog steeds in gebruik. De kapel, gebouwd tussen 1825 en 1839, vervangt een eerder religieus gebouw. Het kasteel, gerestaureerd na 1878 door de hertog van Caraman, blijft vandaag eigendom van zijn nakomelingen.

Het veld illustreert de evolutie van aristocratische smaken en combineert Franse classicisme en Engelse landschapsinvloeden. De geschiedenis weerspiegelt ook sociale veranderingen, van de oorspronkelijke agrarische functie (columbier, bas-cours) tot de huidige opening voor het publiek, met evenementen zoals het L-Interfilières festival. Het opmerkelijke Garden label benadrukt de erfgoedwaarde van zijn 2 hectare tuinen, tussen Franse terrassen en pittoreske composities.

De oorsprong van de naam Beauregard komt uit het uitzonderlijke uitzicht vanaf de terrassen op de vallei van de Salmouille, een panorama dat de eerste bewoners zou hebben verleid. Het landgoed, bereikbaar vanaf Parijs via A10 of RN118, ligt 25 km ten zuidwesten van de hoofdstad, in de voormalige provincie Hurepoix. Zijn inscriptie in de titel van historische monumenten beschermt vandaag al zijn behuizing, inclusief de grote oprit.

Het kasteel onderscheidt zich door zijn opvallende paviljoens met twee verdiepingen, zijn leisteendaken en het gecombineerde gebruik van zandsteen en baksteen (nu gecoat). De commons, in molen en zandsteen, huis functionele elementen zoals de dovecote met bewaarde bouten. Het park, gedeeltelijk herontworpen in de 19e eeuw, behoudt echter zijn grote originele sporen, die de dualiteit tussen klassiek erfgoed en romantische aanpassingen weerspiegelen.

Externe links