Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het George Eastman Dental Institute werd in de jaren dertig gebouwd dankzij een donatie van de Amerikaanse industrieel George Eastman, oprichter van Kodak. Het gebouw is ontworpen door architect Edward Crevel en maakt deel uit van een groter project, waaronder de ontwikkeling van Choisy Park. Het is in 1937 geopend en is gewijd aan het toezicht op de tandhygiëne van Parijse kinderen. De rode bakstenen gevels zijn versierd met monumentale sculpturen van Carlo Sarrabezolles, waarbij mythologische allegorieën en verwijzingen naar geneeskunde worden gemengd.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het instituut in 1940 door de Wehrmacht aangevraagd als militair ziekenhuis (Wehrmacht Zahnklinik Eastmann). Bij de Bevrijding van Parijs in augustus 1944 werd het een clandestien behandelcentrum van FTP-verzetsstrijders, waar meer dan 200 mensen, vaak op beschuldiging, werden vastgehouden, gemarteld of geëxecuteerd. Tragische gerechtelijke fouten werden begaan, zoals de executie van Madeleine Goa, die onschuldig was, of de langdurige detentie van Jean-Pierre Abel, die later in de Kaïntijd zou getuigen.

Na 1945 herwon het instituut zijn medische roeping, maar haar activiteit daalde in de jaren tachtig onder druk van liberale tandartsen, van 100.000 tot 14.000 per jaar. In 1991 waren er twee gemeentelijke laboratoria (LHVP en Lepi). Gerangschikt als historisch monument in 2019, wordt het nu herontworpen als onderdeel van het "Reinvent Paris 2" project.

Het gebouw onderscheidt zich door zijn sobere architectuur, die metalen frame en rode bakstenen combineert, en zijn ijzerwerk van Raymond Subes. Sarrabezolles' sculpturen, zoals de innerlijke medaillons die het kind vertegenwoordigen (slapen, spelen, studeren) of de externe hoge reliëfs (allegorieën van Amerika die het instituut aanbieden aan Frankrijk, Hercules terroriseren de hydra van de ziekte), illustreren de symbolische en pedagogische dimensie.

Zijn duistere geschiedenis tijdens Zuivering, gekenmerkt door misbruik en gerechtelijke fouten, geïnspireerd werken zoals de pool I was de collabo Sadorski (2022) door Romain Slocombe of de documentaire Regels van Accounts aan het Instituut (2021). De site blijft een architectonische en gedenkteken getuigen van de tegenstellingen van de twintigste eeuw.

Externe links