Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Jean-l'Évangéliste de Saint-Servan kerk, gelegen in Saint-Malo in het district Bellevue, werd ontworpen in 1963 door de lokale architect René Blin. Geïnspireerd door een reis naar de Sahel en de proloog van het evangelie volgens Johannes ("Hij plantte zijn tent in het hart van ons"), koos Blin voor een driehoekige structuur die een Bedoeïenentent oproept. Deze keuze symboliseerde de nabijheid van de plaats van eredienst aan de bewoners, in een gebied in volledige stedelijke expansie.

De eerste steen werd gelegd op 12 januari 1964 door kardinaal Roques, aartsbisschop van Rennes, in aanwezigheid van lokale hoogwaardigheidsbekleders zoals de burgemeester van Saint-Servan, de heer Huet, en architect Blin. De kerk werd gezegend op 27 december 1964 door bisschop Gouyon, met een inaugurele mis gevierd door pater Plassoux, de eerste parochiepriester. Het buitenfresco, gemaakt door Geoffroy Dauvergne in 1963, toont bijbelse scènes en de zeven sacramenten, waaronder zelfs het zelfportret van de schilder in de bruiloftscène.

De interieurarchitectuur onderscheidt zich door een 0.5 meter hoge vloer, een vloerverwarming en een 40 m2 lantaarn die natuurlijke verlichting biedt. De klokkentoren, los van het gebouw, heeft de vorm van een driezeil mast behuizing drie klokken genoemd in eerbetoon aan de lokale heiligen. In 2014 was het 50-jarig jubileum: restauratie van de fresco, verwijdering van de oorspronkelijke luchtsluis en installatie van beveiligingen om de werken te behouden.

De crypte, toegankelijk onder het koor, is geschikt voor een honderdtal gelovigen en herbergt een houten Christus. Aangrenzende parochieruimten omvatten modulaire kamers en een pastorie. Onder de opmerkelijke werken bevinden zich een standbeeld van Sint Johannes de Evangelist van Jean Fréour en een Maagd met het Kind van Victor Feltrin. De kerk, afhankelijk van de parochie Saint-Vincent-de-Paul, blijft een actieve plaats van aanbidding en artistiek erfgoed.

De parochiepriesters volgen elkaar sinds 1964 op, met opmerkelijke figuren als Étienne Plassoux (1964-1969) of Patrick Gallalais (sinds 2014). De fresco, die meerdere keren is gerestaureerd (met name in 1987 en 2014), is het onderwerp geweest van studies en publicaties, waarin de post-cubistische stijl en de wortels ervan in de lokale geschiedenis worden benadrukt. De klokken, zichtbaar zonder geluid, en het leien kader van Co versterken de originaliteit van dit 20e eeuwse monument.

Externe links