Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Joseph Else put is een voormalige mijnlocatie in Wittelsheim, Bovenrijn, gebouwd in het begin van de 20e eeuw voor potaswinning. Het boren van de bron begon in 1911 onder leiding van het Duitse consortium Deutsche Kali Werke, en de productie begon in 1913 nadat de afzetting werd bereikt. Na 1918 kwam het terrein onder Franse controle van de mijnen van Potasse d'Alsace (MPDA), die de installaties tussen 1924 en 1931 moderniseerde: de ketelruimte, de lampenfabriek, de kantoren en de versterkte betonnen ridders werden toegevoegd, waaronder die van de Else put (41,57 m hoog).

De mijnbouw werd in 1966 stopgezet, wat het einde betekende van een industrieel tijdperk voor Wittelsheim. In de jaren negentig werd de site omgebouwd tot een activiteitenpark, terwijl de Saint-Joseph goed gehost een metalen strook voor ondergrondse afvalopslag (Stocamine). De in 1928 gebouwde lampische-vestiaire-zakken met zijn bakstenen bogen en originele uitrusting (zakjes, ziekenboeg) werden in 2005 als historische monumenten vermeld voordat ze in 2006 werden gederegistreerd vanwege de staat van degradatie. Vandaag de dag herbergt het gebouw de vereniging KaliVie, die mijngeheugen bewaart via een technisch conservatorium en een mineralogische collectie.

Architectuur onderscheidt de site zich door zijn constructies in rode baksteen (administratieve gebouwen, kleedkamers) en gewapend beton (de Else put, chloride hangar). == Geschiedenis ==In 1991 werd een metalen constructie van 31 meter aangelegd. Het geheel toont weliswaar gedeeltelijk ongebruikt, maar de industriële geschiedenis van de Elzas, tussen het Duitse erfgoed en de Franse ontwikkeling, vóór de hedendaagse economische omschakeling.

Externe links