Bouw van de marery 1850-1855 (≈ 1853)
Gebouw gebouwd door de markies de Talhouët-Roy.
1962
Einde van de noppenactiviteit
Einde van de noppenactiviteit 1962 (≈ 1962)
Vorig jaar gecertificeerd gebruik.
2 novembre 2020
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 2 novembre 2020 (≈ 2020)
Bescherming van alle gebouwen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
In totaal zijn alle gebouwen van de marery, van de haras van Malidor, d.w.z. de valet lodge, de merrie boxen en de aangrenzende put, afgebakend door een rode lijn en een volledig/vlak op het plan gehecht aan het decreet en weergegeven in het kadaster sectie AN op Parcel nr. 56: inschrijving bij volgorde van 2 november 2020
Kerncijfers
Marquis de Talhouët-Roy - Eigenaar en sponsor
De merrie werd gebouwd rond 1850-1855.
Oorsprong en geschiedenis
De Markies de Talhouët-Roy, eigenaar van het Château du Lude, werd gebouwd in de tweede helft van de 19e eeuw (ongeveer 1850-1855). Dit gebouw, ontworpen voor het fokken van kippenmerries, neemt een stralend halfrond vlak, een unieke regeling bepaald door zijn functie. Vier dozen gerangschikt in cirkelboog omringen een centrale lodge voor het lichtfrenier, geïnspireerd door het concept van panoptiek, waardoor constante controle van dieren met een minimum aan beweging. De gebruikte materialen van Tuffeau steen, balgen, bakstenen en kalk-gecoate weerspiegelen de lokale technieken van de tijd, terwijl het contrast tussen rode stenen en tuffeau, evenals klassieke elementen, deel uitmaken van de midden-eeuwse model boerderijen.
De marerie maakt deel uit van de ontwikkeling van paardenrennen en paardenfokkerijen in Frankrijk, gekenmerkt door initiatieven zoals de bouw van de Longchamp-racebaan in 1855. De markies de Talhouët-Roy past de beginselen van rationaliteit en gezondheid toe die door de verdragen van de landelijke architectuur van die tijd worden bepleit, waarbij nut en esthetiek worden gecombineerd. De haras zijn tot 1962 in bedrijf gebleven, een opmerkelijke levensduur voor dit type vestiging, waarvan de meeste particuliere of nationale haras sinds het einde van de 19e eeuw zijn getransformeerd of gemoderniseerd. Het ensemble, met inbegrip van de valet lodge, de dozen en een aangrenzende bron, is sinds 2 november 2020 in de historische monumenten vermeld, met de nadruk op het erfgoed belang.
Het gebouw illustreert ook de architectonische innovaties in verband met fokken, met een geoptimaliseerde ruimtelijke organisatie voor nacht- en dagmonitoring van merries, cruciaal tijdens weddenschappen. Het gebruik van ramen gericht op elke doos en een centrale apse voor de blefrenier getuigt van een grondige reflectie over de efficiëntie van het werk. De materialen en stijl, typisch voor de Lude-regio, maken het tot een representatief voorbeeld van het model van landelijke constructies uit die tijd, waarbij lokale traditie en moderne invloeden worden gemengd. De staat van instandhouding en de recente inscriptie maken het een zeldzame getuigenis van deze cruciale periode voor paardenfokkerij in Frankrijk.
