Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van de Hattstatt-Schauenbourg, gelegen in Soultzbach-les-Bains, wordt voor het eerst genoemd in 1289, hoewel de bouw ervan in 1275, gelijktijdig met de versterkte omheining van het dorp in opdracht van Conrad Wernher III van Hattstatt kon zijn begonnen. Deze laatste trachtte het rivaliserende kasteel van Wassenberg te isoleren, eigendom van de Girsbergs. De eerste werken omvatten muren en sloten, zoals gemeld door de Annales van de Dominicanen van Colmar. Al in 1294 gaf Conrad de helft van de stad aan de hertog van Lotharingen, vervolgens de helft van het kasteel in 1306 in de vorm van feodale offerande. In 1310 verkocht hij zijn laatste delen van het dorp aan de hertog en de familie Blâmont, waarmee hij het begin markeerde van een reeks veranderingen van eigenaars in de 14e en 15e eeuw.

In de 16e eeuw ondernam Jacques de Hattstatt, baili van de hertog van Lotharingen, belangrijke werken (1505): toevoeging van een oriel, een veelhoekige toren en interieurelementen zoals een muurkast met armen van de Hattstatt-Rathsamhausen. Na het einde van de Hattstatts in 1585 leidde een lange proef tot de overdracht van het fief aan de Schauenburgs in 1605. De laatste veranderde het kasteel in een hotel voor cursisten, profiterend van de minerale bron ontdekt in 1603. In de 17e eeuw werd er een extra vloer toegevoegd, die vervolgens in de 18e eeuw werd verwijderd met een volledig herstel van de gaten, waarbij het gebouw werd aangepast aan zijn thermische functie.

In 1903 verwierf de Congregatie van de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid van Ribeauvillé de site om er een bejaardentehuis van te maken, een kapel en tuin. De gebouwen werden gedeeltelijk herbouwd in de 20e eeuw (1970), voordat ze verkocht werden in 2007. Tegenwoordig bewaart het kasteel 13e-eeuwse metselwerk (koppelingshoekketting), renaissance elementen (tourelle, oriel), en resten van de middeleeuwse behuizing geïntegreerd met de latere verhogingen. Het werd genoemd als een historisch monument in 2009, een illustratie van de architectonische en functionele evolutie van een Elzas seigneuriale site.

Het kasteel bestaat uit verschillende bouwlichamen (A tot G) georganiseerd rond een gesloten binnenplaats, met inbegrip van defensieve elementen (tourelle met 5 zijden, gevuld sloot) en gebouwde ruimtes (tuin, 18e eeuw refter). Het hoofdlichaam (A) beschikt over stenen frames, taskron markeringen, en een gegoten interieur. Gebouw B, in ruil voor plein, herbergt een kapel en houdt een deur in het midden van de straat met bazen. Afhankelijkheden (C tot en met G) dateren van de 18e tot en met 20e eeuw en weerspiegelen achtereenvolgende aanpassingen van de locatie.

De geschiedenis van het kasteel wordt gekenmerkt door seigneuriële rivaliteiten (Hattstatt vs Girsberg, Blâmont), feodale allianties (ducs van Lotharingen), en economische conversies (thermisch hotel, rusthuis). De gravures van M. Mérian (17de eeuw) en de tekeningen van Abbé Bobérieth (1835) documenteren zijn transformaties. De architectuur combineert daarmee middeleeuwse erfgoed, Elzas Renaissance, en moderniseringen, getuige van 7 eeuwen lokale geschiedenis.

Externe links