Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kasteel Hingsange, voor het eerst genoemd in 1266, was een versterkt gebouw gelegen in de Duitse Lotharingen, in het huidige Moezel departement, bij Grostenquin. Volgens een beschrijving uit 1597 bestond het uit vier gebouwen rondom een vierkante binnenplaats, geflankeerd door ronde torens en omringd door sloten. Een kastelenkapel lag in de toren van Saint-Barbe. Waarschijnlijk beschadigd tijdens de 17e eeuwse oorlogen, werd het gedeeltelijk herbouwd in de 18e eeuw door de familie Helmstatt, voordat het volledig werd vernietigd tijdens de Franse Revolutie.

De Hingsange seigneury, oorspronkelijk verbonden met de abdij van Saint-Avold (Moselle), werd in de 12e eeuw losgekoppeld en behoorde tot het episcopale vorstendom Metz, dat zelf geïntegreerd was in het Heilige Roomse Rijk. Het omvatte tien dorpen, waaronder Grotenquin, Bening en Bermering. In 1242 kwam de seigneury in handen van de familie Brucken (of von Brücken), uit Bliesbruck. Na de erfenis werd ze in het bezit gesteld van verschillende lijnen, waaronder de Palants en Bayers van Boppart, voordat ze werd herenigd door de Helmstatts uit 1479, via het huwelijk van Jean de Helmstatt en Gertrude van Palant. Deze familie hield het tot de revolutie.

Na de Franse bezetting van de Trois-Évêchés in 1552 en hun definitieve overgave in 1648 werden de heren van Hingsange vazalen van de koning van Frankrijk. Het kasteel, een symbool van deze seigneuriële macht, verdween aan het einde van de 18e eeuw. Vandaag de dag is er nog maar één boerderij, het laatste overblijfsel van een middeleeuws erfgoed dat gekenmerkt wordt door de conflicten en politieke veranderingen tussen het Heilige Rijk en Frankrijk.

Honquezange (1266), Hinquezenge (1364), Hinginesanges (1371) en Hünsingen (1547), die de opeenvolgende taalkundige en politieke invloeden in Lotharingen weerspiegelen. Deze variaties illustreren de turbulente geschiedenis van dit grensgebied, zowel Duits als Frans.

Externe links