Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het 17e-eeuwse terras waarop het kasteel is gebouwd; de brug met twee bogen die toegang geven tot het kasteel; de put en de tank (zie Box AB 144): toegang tot het kasteel op bestelling van 7 december 1987
Kerncijfers
Emmanuel de Timbrune - Sponsor
Het kasteel wordt gereconstrueerd in de 17e eeuw.
Juste Lische - Architect
Renoveer het gebouw rond 1880.
Germain Olivier - Restaurant restaurant
Het kasteel werd in 1931 gereconstrueerd.
Oorsprong en geschiedenis
Kasteel Castels, gelegen in Valencia, Occitanie, is een gebouw in renaissance-stijl gebouwd in twee grote fasen: de eerste helft van de zeventiende eeuw en de negentiende eeuw. Gebouwd aan de zijkant van een plateau met uitzicht op de vallei van Garonne, bestaat het uit een centrale huis lichaam omlijst met twee vleugels in ruil, zelf geflankeerd door twee onregelmatige torens in het noorden en een imposante rechthoekige toren naar het zuidoosten. De ramen, versierd met platte linzen op doppen, en de valse mâchicoulis onder het dak weerspiegelen de architectonische invloed van de Renaissance. Een brug met twee bogen in het midden van de hangar, die een helling oversteekt, leidt direct naar de vestibule vanaf de binnenplaats, terwijl de gemeenten zich hieronder bevinden.
Een eerste kasteel is bevestigd uit de 13e eeuw op deze site, maar het huidige gebouw is het resultaat van een reconstructie in het begin van de 17e eeuw voor Emmanuel de Timbrune. De funderingen van de muren en het terras kunnen teruggaan naar deze middeleeuwse tijd. In de 19e eeuw, rond 1880, ondernam de architect Juste Lische grote veranderingen, waaronder de hoogte van het gebouw bedekt met een dardian dak. Een brand verwoestte het kasteel in 1930, waarvoor een restauratie nodig was onder leiding van Germain Olivier in 1931, die een metalen frame introduceerde en gewapend beton om de structuur te consolideren.
De elementen beschermd onder de historische monumenten sinds 1987 zijn het 17e eeuwse terras, de toegangsbrug, en een put en tank. Deze resten getuigen van de opeenvolgende transformaties van de site, het mengen van middeleeuwse erfgoed, Renaissance en moderne aanpassingen. De wederopbouw na het vuur heeft het externe aspect behouden en de interne structuur gemoderniseerd, hetgeen een overgang tussen architectonische tradities en technische innovaties illustreert.
