Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Sauveur du Faou, gelegen in de gemeente met dezelfde naam in Finistère, is een religieus gebouw gekenmerkt door twee belangrijke periodes van bouw: 1544 en 1680. Opgericht door de Hospitallers van de Orde van Sint-Jan van Jeruzalem, werd het herbouwd op deze data, met een renaissance klokkentoren voltooid in 1629. De architectuur combineert een kort schip en een groot dubbel transept, terwijl de zuidelijke veranda, gedateerd 1593 en 1613, beelden van de twaalf houten apostelen herbergt. Het bed, van Beaumanoir stijl (1680), en interieur elementen zoals het hoge altaar, biechtstoel en doopvonten (een unieke slang-achtige cuvee in Bretagne) dateren uit de 17e eeuw.

Het monument maakt deel uit van een oude parochiekerk, waarvan een triomferende deur overblijft. De gebruikte materialen, zoals Logonna's gele steen en donker kerantite, zijn typisch Finistère. De kerk onderging veranderingen, waaronder de vernietiging van het verlies in 1880 om de nationale weg uit te breiden, en het verlies van zijn glas-in-lood ramen, waaronder die van de jaren dertig van de vorige eeuw die Saint Jaoua evangeliseren het land Faou. Een zilveren kelk van 1648, versierd en gedeeltelijk gewijzigd in de 19e eeuw, is een van zijn opmerkelijke objecten.

Het gebouw, genoemd als een historisch monument in 1932, getuigt ook van lokale donaties, zoals Magdeleine de Launay en Olivier Le Goff in 1677 om het kerkhof en de sacristie uit te breiden. De site, geclassificeerd in 1927, behoudt sporen van een 17e eeuwse begrafenis liter en een kerkhof kruis van 1526 verplaatst. De toren, hoog en open, domineert de haven van Faou, benadrukt haar centrale rol in de gemeenschap en het religieuze leven van de regio.

Externe links