Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Mirande, oorspronkelijk de kerk van Sainte-Marie, werd gebouwd tussen de late 14e en vroege 15e eeuw in een zuidelijke gotische stijl. Het werd geïntegreerd in het doolhofplan van de Mirande bastide en diende ook als een defensieve reductie dankzij de 35 meter vierhoekige klokkentoren, met vijf torens en een terras dat communiceert met de zolder. De architectuur, gekenmerkt door een uniek schip van 38 meter zonder transept en een veelhoekige apsis, weerspiegelt de Languedociaanse invloed in Gascony. Later werden er boegknoppen aan de straat van de bisschop toegevoegd om de klokkentoren te ondersteunen, die een monumentale toegangsportaal vormden.

De bouw werd gestart door de Abbé de Berdoues en de Graaf van Astarac, medeleraren van Mirande. In 1410 bracht de paus tijdens de Grote Schism van het Westen de kerk kort op de rang van kathedraal voor de Cisterciënzer abdij van Berdoues, hoewel deze status drie jaar later werd ingetrokken. Na de verwoesting van de kerk van de heilige Johannes van Lézian in de 16e eeuw, herbergde het rijke meubels, waaronder een zwart en geel marmeren altaar-tombe (in 1981 geclassificeerd) en een schilderij van de Assumption toegeschreven aan Antoine Coypel, beide overgebracht van Berdoues Abbey na de sloop tijdens de revolutie.

Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 1921, behoudt defensieve elementen zoals een terras bereikbaar via een geplaveide trap, die zijn dubbele religieuze en militaire rol weerspiegelt. In de 19e eeuw moderniseerde renovatiewerken (1860-1902) het interieur zonder zijn buitensilhouet te wijzigen. Onder zijn schatten bevinden zich een 16e-eeuwse glas-in-lood raam toegeschreven aan Arnaud de Moles, een kruising door Louis Boulanger, en een May de Notre-Dame de Paris (1680), herontdekt in 2007. Recente restauraties (2015-2016), ondersteund door overheidssubsidies en abonnementen, hebben tot doel dit symbolische erfgoed van Gers te behouden.

De kerk illustreert ook de lokale geschiedenis, zoals blijkt uit de begrafenis van acteur Jacques Dufilho in 2005. De meubels, waaronder 19e-eeuwse kraampjes en orgel, evenals de hybride architectuur (religieus en defensief), maken het een uniek voorbeeld van de aanpassing van middeleeuwse bastiden aan de spirituele en strategische behoeften van hun tijd.

Externe links