Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint Petrus en Paulus van Hohatzenheim, gelegen in de Nederrijn aan de stad Wingersheim-les-Quatre-Bans, is een romaanse religieuze gebouw gebouwd tussen de late 11e en 12e eeuw. Het staat op de site van een oude Romeinse tempel en een 8e eeuws heiligdom, met een duizend jaar oude culturele continuïteit. De architectuur combineert conservatieve elementen geïnspireerd door ottonische kunst (innerlijke) en Saliaanse innovaties (westerse gevels met primitieve sporen), kenmerkend voor het tweede Romaanse tijdperk in Elzas.

De basis van de kerk is verbonden met de abdijen van Marmoutier en Neuwiller-lès-Saverne, die het achtereenvolgens bezat. Geclassificeerd als historisch monument in 1898, herbergt een bedevaart gewijd aan de pijnlijke Maagd sinds de 11e eeuw, gematerialiseerd door een 15e eeuwse pieta nog vereerd. Deze plaats van toewijding, die sinds 1909 onder het gezag van het bisdom Straatsburg aan de Franciscanen is toevertrouwd, illustreert het belang van Mariaanse cultussen in de middeleeuwse en moderne Elzas.

Het gebouw beschikt over een drie-schip schip schip, een niet-beschermende transept met een baksteen kruis toren, en een cul-de-vier koor versierd met lesenes en een gesneden-hoofdige boog fries. Deze kenmerken herinneren aan regionale modellen zoals de kerken van Murbach, Andlau of Balbronn, gedateerd het derde kwartaal van de 12e eeuw. Opeenvolgende restauraties (waaronder in 1772, 1888 en 1989) bewaarden of herstelden originele elementen, zoals noord absidiole of de muurschilderingen uit 1934 die het leven van Christus en de Maagd weergeven.

De turbulente geschiedenis van de kerk weerspiegelt de religieuze omwentelingen in Elzas: de introductie van de Reformatie in 1546, het herstel van het katholicisme in 1687 onder Lodewijk XIV, en de revolutionaire sluiting in 1799 voor de heropening in 1801. Een Latijnse inscriptie op een plaat aan de noordkant herdenkt deze gebeurtenissen en benadrukt haar centrale rol in het lokale geheugen. De toevoeging van een houten veranda in 1915-17, ontworpen door de architect van de kathedraal van Straatsburg, markeert ook zijn aanpassing aan hedendaagse toepassingen.

De interieurmeubilair en architectuur, zoals de bogen in het midden van de hanger die terugvallen op vierkante palen, of de opengewerkte bewaker orgelstand getuigen van een synthese tussen romaanse erfgoed en latere ontwikkelingen. De visuele sfeer, van monumentale schilderijen tot glas-in-lood, versterken het karakter als een heiligdom, zowel historisch als levend, altijd verbonden met de Franciscaner gemeenschap en pelgrims.

Externe links