Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Michel de Rhinau, gelegen in de Nederrijn, is ontstaan in het 1e kwart van de 16e eeuw, met een eerste vermelding in 1292. Het oorspronkelijke gebouw, gewijd aan Sint Nicolaas en Sint Michael, werd herbouwd in 1540 onder impuls van bisschop Willem III, wiens wapens verschijnen op een sleutelkluis. Toen het in 1835 werd vergroot, werd het zwaar verwoest in 1944: zijn klokkentoren stortte in op 10 december en de rest van de kerk verbrand tijdens de bombardementen, terwijl de bevolking het brandende dorp evacueerde. Alleen het gotisch koor, ingeschreven in historische monumenten sinds 1935, overleefde en werd hersteld.

De reconstructie van de huidige kerk begon in 1955 onder leiding van de architecten Chirot, Kuntz en Schaetzel, met het leggen van de eerste steen op 11 december. Het gebouw werd voltooid in 1959, met symbolische elementen zoals een gravure door St. Michael die de draak terroriseert, gesneden door John Henninger, en messing deuren versierd met tarwe en wijnstok bladeren motieven, gemaakt door John Perey. De hoeksteen, gezegend door bisschop Weber van Straatsburg, bevat een perkament van de verwoestingen van 1944, evenals herdenkingsplaten van eerdere kerken (1515, 1540, 1835).

Het koor van de oude kerk, omgetoverd tot een monument voor de doden, getuigt vandaag van dit historische erfgoed gekenmerkt door oorlogen. De primitieve kluissleutel, gewijd aan Sint Nicolaas, en de armen van Rhineau herinneren aan de opeenvolgende stadia van deze plaats van eredienst, mengen middeleeuwse erfgoed en moderne wederopbouw. Zilveren munten en documenten verzegeld in de hoeksteen bieden een materiële getuigenis van de tijdperken van de Renaissance aan de nasleep van de Tweede Wereldoorlog.

De hedendaagse architectuur combineert traditie en moderniteit, met materialen zoals de kalksteen van Antrude voor het beeldhouwwerk van Sint Michael, of de messing gehamerde deuren. De inwijding van de kerk door bisschop Elchinger liet zelfs zichtbare sporen achter op de grote deur, getroffen door zijn billen. Dit monument belichaamt aldus de veerkracht van een gemeenschap en de voortzetting van een plaats van herinnering, tussen vernietiging en wedergeboorte.

Externe links