Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Nicolas de Blois, gelegen in de historische wijk Foix, is oorspronkelijk de abdij van de abdij Saint-Laumer, gesticht in de 12e eeuw. Gebouwd tussen 1138 en 1186 voor zijn koor, transept en eerste overspanning van het schip, werd het voltooid in het begin van de 13e eeuw. Het gebouw, gekenmerkt door vroeg-romaanse en gotische elementen, leed schade tijdens de Honderd jaar' Oorlog, vereist reconstructies in de 14e eeuw, waaronder de toevoeging van zijkapellen en de lambrisering van de kluis van het schip. In de middeleeuwen herbergt het prestigieuze relieken (Saint Lubin, Saint Laumer, Saint Mary Egyptisch) en trekt pelgrims aan.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: in 1792 werd de oorspronkelijke kerk van Saint-Nicolas (XI eeuw), gelegen nabij het hotel van Bretagne, vernietigd, en de naam werd overgebracht naar de abdij van Saint-Laumer, die vervolgens de parochiekerk van Saint-Nicolas werd. De pijlen van de twee westelijke torens, die vandaag de dag kenmerkend zijn (71,07 m voor de noordelijke toren, 70,72 m voor het zuiden), worden pas in de negentiende eeuw (1877 en 1899) toegevoegd door architect M. de Baudot. De kerk werd in 1840 als historisch monument gerund en profiteerde onlangs van een grote restauratie (2020-2025), mede gefinancierd door de stad Blois, om zijn structuur en glas-in-loodramen te behouden.

De geschiedenis van de kerk is ook die van haar buurt: in de Middeleeuwen bedekte Sint Nicolaas een uitgestrekt gebied, waaronder Foix, de Grouëts en de burggraaf, na de vernietiging van de kerk van Sint Petrus van Foix in 1362. De abdij van Saint Laumer, opgericht in 1107, speelt een centrale rol in het lokale religieuze leven, waarbij monniken al in 873 vluchten voor de invasie van Norman. Na een brand maakte de reconstructie (1138-1230) het een versterkt gebouw in 1356 om de Engelsen te weerstaan, toen gedeeltelijk vernietigd tijdens de godsdienstoorlogen (1568) voordat het werd hersteld in de zeventiende eeuw. Ten tijde van de Revolutie werd de abdij een hotel-God, die zijn overgang naar burgergebruik markeerde.

De relikwieën bewaard in de kerk, waaronder een fragment van het Kruis van Christus, maken het tot een belangrijke plaats van toewijding. De architectuur, het mengen van dogives en gebroken bogen, illustreert de overgang tussen romaanse en gotische. De werken van de 14e en 17e eeuw (tapijt, dak, opgestaan in 1661) getuigen van de constante evolutie. Vandaag de dag blijft de kerk, eigendom van de gemeente, een symbool van het Bloisiaanse erfgoed, dat middeleeuwse geschiedenis en moderne restauraties combineert.

Externe links