Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Barthélemy kerk, gelegen in Villeneuve-sur-Verberie, Oise, is een 12e en 16e eeuws religieus gebouw gekenmerkt door een overgang tussen romaanse en gotische stijlen. De bouw begon rond 1160-1180, met een koor met gesneden hoofdsteden geïnspireerd door de kathedraal van Senlis. De portalen, de gotische invloed en de imposante klokkentoren weerspiegelen deze stilistische dualiteit. Een noordelijke kapel, toegevoegd in de 13e eeuw, en een flamboyante onderkant (15de eeuw) voltooien zijn dissymmetrische plan.

Het koor, het oudste deel, behoudt romaniserende gewelven en zeldzame historische hoofdsteden in Oise, met bijbelse scènes zoals de Geboorte of de Leek in Egypte. Deze beelden, gedateerd uit de jaren 1170, roepen de soissonese kunst op. Het schip, gewelfd in de flamboyante periode, contrasteert met de nuchterheid buiten, waar de platte steunbalken en de baaien in het midden nog steeds herinneren aan de roman.

In 1921 werd een historisch monument geregisseerd, onderging de kerk na de Honderdjarige Oorlog omkeringen, waaronder de gedeeltelijke reconstructie van het schip en de toevoeging van de noordzijde. Het meubilair omvat geclassificeerde beelden (Vierge van de veertiende eeuw, Saint Louis van de zeventiende) en geschilderde panelen van de zestiende eeuw. Vandaag aangesloten bij de parochie van Saint-Rieul in Senlis, is het gastheer van maandelijkse kantoren, voortdurend haar centrale rol in het lokale leven.

Het gebouw maakt deel uit van het middeleeuwse landschap van Valois, gemarkeerd door de 12e eeuw. Villeneuve-sur-Verberie, een stichting verbonden aan het bos van Halatte, zag zijn kerk voor het eerst genoemd tussen 1180 en 1202 in een brief van Philippe de Dreux, bisschop van Beauvais. De parochie, aanvankelijk onder het beschermheerschap van de Priorij Saint-Symphorien van Pont-Sainte-Maxence, was tot de revolutie onder het bisdom Beauvais.

De klokkentoren, buiten verhouding tot de grootte van de kerk, domineert het dorp met zijn gemêleerde baaien en gesneden hoofdzuilen. De belfortvloer, versierd met knuppels en mascarons, contrasteert met de eenvoud van de onderste delen. De trappentoren, de hedendaagse van de noordelijke cruisillon (XIII eeuw), weerspiegelt de opeenvolgende aanpassingen van het gebouw, terwijl de vlakke bed, herontworpen tijdens de Renaissance (circa 1530-1550), bevat een flamboyant baai met hybride emplacement.

De archeologische bronnen (Jean-Marc Popineau, Dominique Vermand) benadrukken de originaliteit van zijn hoofdsteden, geïnspireerd door de Soissonais, en zijn rol in de lokale geschiedenis. Ondanks het gebrek aan documentatie op de basis blijft de kerk een opmerkelijk voorbeeld van de religieuze architectuur van Picardië, waarbij Romaanse, Gotische en Renaissance invloeden worden gemengd.

Externe links