Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Larringes Castle is een oud vestinghuis gebouwd in de 10e eeuw op een terrein bezet sinds de oudheid, zoals blijkt uit Romeinse overblijfselen en 6e eeuwse graven ontdekt op het terrein. Het ligt in het land Gavot, aan de stad Larringes (Haute-Savoie), het bezette een strategische positie met een uitzicht dat zich uitstrekt van de Berner Alpen naar Mont Blanc, door de Jura en Fort l'Écluse. Dit natuurlijke controlepunt maakte het tot een sleutellocatie voor militaire en territoriale controle.

Het fort werd in de 13e eeuw gerestaureerd door Rodolphe de Larringes en tussen 1284 en 1289 genoemd als Jacquet de Larringes. Aan het begin van de 14e eeuw kwam het in handen van de graaf van Savoye, die het in 1334 gaf aan Guillaume de Châtillon, vassal Savoyard. De laatste herbouwde het kasteel in 1341, wat een belangrijke fase van zijn architectonische evolutie markeert. Het bezit veranderde vervolgens meerdere malen van handen: verkocht in 1439 aan de familie Alleninges, bleef het in hun handen tot 1843, ondanks de vernietiging die door de Berner in 1536 tijdens de Chablais conflicten.

In 1564 stond het Verdrag van Lausanne Emmanuel-Philibert de Savoie toe de westelijke Chablais terug te brengen en Larringes in baronschappen op te richten ten behoeve van Antoine d'Allinges. Het in 1884 grondig gerenoveerde kasteel werd in 1858 verkocht aan boeren en in 1942 overgenomen door de markies Antoine de Pasquier de Franclieu. Beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd het eindelijk hersteld door de familie De Stoutz. Vandaag, dit privé-monument, ontoegankelijk voor het bezoek, behoudt een 14e-eeuwse vierhoekige behuizing, geflankeerd door een vierkante kerker en huizen georganiseerd rond een binnenplaats.

Het kasteel wordt gekenmerkt door een behuizing van 23 × 35 meter, oorspronkelijk gefossiliseerd, en een toren kerker van 8 meter zijde. De toegang werd beschermd door een twee torens kasteel, terwijl de interieur appartementen had gesneden plafonds. Ondanks de wijzigingen van de 19e eeuw, blijft de site een emblematisch voorbeeld van Savoyard versterkte huizen, mengen middeleeuwse erfgoed en latere aanpassingen.

Historische bronnen, waaronder het werk van Christian Regat, François Aubert en Georges Chapier, benadrukken het strategische belang en de rol in de feodale dynamiek van de regio. Archeologische opgravingen onthulden sporen van bezetting ruim voor de bouw, wat de verankering bevestigt in een gebied dat gekenmerkt wordt door uitwisselingen tussen Savoie, Leman en de Alpenvalleien.

Externe links