Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De schuilkelder Laugerie-Haute, gelegen aan de rechteroever van de vallei van Vézère aan de Eyzies-de-Tayac-Sireuil (Dordogne), is sinds 1979 een van de vijftien prehistorische werelderfgoedlocaties van UNESCO. Deze uitzonderlijke afzetting, uitgegraven van 1863 tot 1939, onthulde een voortdurende menselijke bezetting gedurende ongeveer 20.000 jaar, van de Périgordien tot de Magdalenianen (24 000 tot 15.000 jaar BP).

De opgravingen onthulden veel lithische gereedschappen, bot objecten en meubels, bevestigend het belang ervan als prehistorische habitat. De beschutting, 200 meter lang, strekt zich uit over 1000 m2 naar de oevers van de Vézère. De archeologische lagen getuigen van opeenvolgende beroepen tijdens de Gravettien, de Solutrean en de Magdalenian.

Gerangschikt Historisch Monument in 1927 en 1941 is de site nu toegankelijk voor het publiek met conferentierondleidingen georganiseerd door het Nationaal Monumentencentrum. Hij inspireerde de romanschrijver Jean M. Auel voor zijn romans Les Refuges de pierre en Le Pays des Grottes Sacrées, waarin hij het culturele en wetenschappelijke belang benadrukte.

Ontdekkingen zijn onder andere vuursteengereedschap, rendierenhouten gravures (zoals een Magdaleniaanse glutton), en gesneden lampen. Het onderzoek, gedocumenteerd door archeologen als André Cheynier en Alain Roussot, heeft geholpen om de levenswijze van jagers-verzamelaars in de Upper Paleolithic regio te reconstrueren.

De schuilplaats illustreert de evolutie van prehistorische technieken en kunst, met een uitgebreide botindustrie en blokken gegraveerd in de bovenste lagen. Zijn classificatie op UNESCO, samen met andere locaties in de Vézère Valley, getuigt van zijn universele waarde in het begrijpen van Paleolithische samenlevingen.

Externe links