Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Stones-Plates, een neolithische overdekte wandelweg gelegen in Locmariaquer (Morbihan), werd in 1813 door Maudet de Penhoët doorzocht, die daar een "val" zag en interieurgravures interpreteerde als Fenicische geschriften. Fréminville, in 1814 en 1816, zag zijn geleidelijke vernietiging. In 1866, bleven slechts twee gegraveerde platen op de vijf initialen. De staat verwierf de site in 1892, het restaurant na opgravingen had onthuld aardewerk dat dateert uit de 4e-IIIe millennium v.Chr.

Het 27-28 m lange monument bestaat uit 38 orthostatica en 12 daktafels, met een cubited structuur en een vierkante terminal kamer. Twee orthognese platen, met een verdachte regelmaat, kunnen hergebruikt worden. Een pseudo-menhir, opgericht in 1936 door Le Rouzic bij de ingang, draagt bekers. De gravures op 12 orthostatica, meestal scutiform of in "cartons," suggereren een complexe symboliek.

In 1889 werd er een historisch monument gebouwd. De opgravingen van 1892 onthulden vuurstenen, stoten en grove vazen, bevestigen het begrafenisgebruik. De zichtbare beton platen dateren uit de restauraties van 1892 en 1921.

De gravures, gedeeltelijk verdwenen sinds 1813, omvatten motieven van cirkels en "horseshoes" gedeeld door verticale lijnen. De archeologische meubels, arm (beenderen, een urn), contrasteert met de rijkdom van de omliggende megalithische structuren, zoals de grote gebroken menhir van Locmariaquer. De site illustreert de collectieve begrafenisarchitectuur van het Bretonse Neolithicum.

De eigendom van het monument, aanvankelijk bij Auray's hospices, ging in 1892 naar de staat. De gravures van de gegraveerde platen, gemaakt door de Cussé en Louis Wales in 1866, blijven belangrijke documenten voor het bestuderen van de ontbrekende motieven. De voorgestelde datering (late 4e-vroeg 3e millennium v.Chr.) bouwt voort op de stijl van aardewerk ontdekt tijdens restauraties.

Externe links