Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van de Petits Augustins, gelegen in Parijs aan de linkeroever van de Seine, werd opgericht in het begin van de zeventiende eeuw voor een gemeenschap van Gereformeerde Augustijnse monniken. De Hexagonale kapel, bekend als "de lofprijzingen," werd aangeboden door koningin Margot, de laatste echtgenote van Hendrik IV, die een deel van haar paleis en tuinen naliet. Het werk van het klooster begon in 1619, en de aangrenzende straat later nam de naam "straat des Petits-Augustins." Tijdens de Revolutie werden de monniken onteigend, en al in 1795 het museum van de Franse Monumenten, opgericht door Alexandre Lenoir om bedreigde werken te behouden, zoals de graven van de koningen van Frankrijk.

In 1816 bestelde Lodewijk XVIII de sluiting van het museum en wees de gebouwen toe aan de École des beaux-arts, die in 1817 officieel werd opgericht. De architect François Debret, toen zijn leerling Félix Duban, transformeerde het pand door het integreren van architectonische elementen gered van het museum, zoals fragmenten van de kastelen van Anet en Gaillon. De kapel en het klooster (cour du mulberry) werden bewaard, terwijl het Palais des Études en de tentoonstellingszalen (Melpoomene, Foch) werden gebouwd. Duban gebruikte verschillende sets, waardoor het ensemble een stilistische eenheid kreeg, hoewel zijn werk in de 20e eeuw gedeeltelijk werd gewijzigd.

Het klooster werd daarmee het hart van de École nationale supérieure des beaux-arts (ENSBA), erfgenaam van de koninklijke academies van schilderkunst en beeldhouwkunst (opgericht in 1648 en 1649). Zijn collecties, verrijkt sinds de 19e eeuw, tellen nu bijna 450.000 werken, waaronder schilderijen van Poussin, David of Ingres, en middeleeuwse sculpturen. Een historisch monument bij verschillende gelegenheden (1914, 1921, 1972), de site mixt religieuze overblijfselen, revolutionaire hergebruiken en moderne uitbreidingen, zoals de workshops ontworpen door Auguste Perret na 1945.

De geschiedenis van de plaats weerspiegelt ook de sociale evolutie van de kunst: vrouwen werden geleidelijk toegelaten vanaf 1897, onder druk van de Unie van Vrouwenschilders en Beelders opgericht door Hélène Bertaux. Het klooster, omgetoverd tot een symbool van Frans kunstonderwijs, trekt al twee eeuwen studenten uit de hele wereld. De muren werden ingrijpend hervormd, zoals de scheiding van de architectuur van de beeldende kunst in 1968, of de oprichting van de mediabibliotheek Stratis Andréadis in 1994 om de toegang tot hulpbronnen te moderniseren.

Vandaag de dag behoudt het ENSBA sporen van zijn klooster verleden (kapel, binnenplaats van de moerbeiboom) en zijn revolutionaire rol (museum van de Franse Monumenten), terwijl het een hedendaagse leer geeft. De gebouwen, beschermd en gerestaureerd, illustreren de superpositie van de tijdperken: van de zeventiende eeuw (augustijnse stichting) tot de eenentwintigste (renovaties en digitaal). De site blijft een woonplek, waar tentoonstellingen, opleiding en onderzoek haar erfenis tussen geheugen en innovatie bestendigen.

Externe links