Bouw van het huis 2e quart XIVe siècle (≈ 1437)
Periode van de eerste bouw van het herenhuis.
31 juillet 1997
Eerste bescherming
Eerste bescherming 31 juillet 1997 (≈ 1997)
Gedeeltelijke registratie als historisch monument.
19 janvier 2024
Eindklasse
Eindklasse 19 janvier 2024 (≈ 2024)
Volledige classificatie van het huis en afhankelijkheden.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Hoofdgebouw en bijgebouw aan het zuidoosten; gemeenschappelijk gebouw en de plaatgrond van de kadastrale percelen die in de lus van de Oudon zijn opgenomen (cad. L 149 tot 151, 281): inschrijving bij volgorde van 31 juli 1997; Het huis van L'Epinay, met zijn appentis, gelegen op Pakket nr. 150 in het kadaster sectie L, als rood gekleurd op het bij het decreet gevoegde plan: indeling bij volgorde van 19 januari 2024
Oorsprong en geschiedenis
De residentie van L'Epinay, gelegen in Cossé-le-Vivien in het Pays de la Loire, dateert uit het tweede kwart van de 14e eeuw. Oorspronkelijk geïnterpreteerd als een rechtszaal of een stal, is het nu geclassificeerd als een van de lage kamer landhuizen op een niveau, een zeldzame architectonische typologie voor deze periode. Het eenvoudige plan en de opmerkelijke structuur maken het een waardevol getuigenis van de middeleeuwse seigneuriële habitat in deze regio.
Het monument werd gedeeltelijk ingeschreven in 1997, met betrekking tot het hoofdgebouw, de appentis en commons, evenals het omringende land. In 2024 werd het hele huis in een decreet ingedeeld, inclusief de bijgebouwen, waardoor de uitzonderlijke erfgoedwaarde ervan werd erkend. Privé-eigendom, het is niet toegankelijk voor het publiek, maar de staat van behoud en de locatie in de Oudon loop maken het een site van groot historisch belang.
De eerste aanwijzing van het huis als gerechtelijk of agrarisch gebied is herzien door onderzoekers, die nu de nadruk leggen op het woongebruik. Deze evolutie weerspiegelt een beter begrip van de landelijke landhuizen van de Middeleeuwen, vaak veelzijdig maar vooral verbonden met de habitat van lokale elites. De opeenvolgende beschermingsmaatregelen (1997 en 2024) illustreren de wens om dit kwetsbare erfgoed, dat representatief is voor de middeleeuwse civiele architectuur in Mayenne, in stand te houden.
