Eerste bouw vers 1490 (≈ 1490)
Eind van de 15e eeuw, gebouw van het huis.
1626
Bouw van de pers
Bouw van de pers 1626 (≈ 1626)
Druk nog steeds zichtbaar vandaag.
1758
Familieovername
Familieovername 1758 (≈ 1758)
Inkoop door Bertrand de L.
vers 1840
Structurele veranderingen
Structurele veranderingen vers 1840 (≈ 1840)
Gedeeltelijke amputatie van het huis.
20 décembre 1999
Historische Monument Bescherming
Historische Monument Bescherming 20 décembre 1999 (≈ 1999)
Registratie van gevels en daken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Voor- en daken van het huis; voor- en daken van de pers (cad. ZB 73, 77): inschrijving bij beschikking van 20 december 1999
Kerncijfers
Charles Ambroise Bertrand de L’Hodiesnière - Lid van het Nationaal Verdrag
Eigenaar sinds 1758.
Levavasseur - Norman schilder
Het huis werd bezocht in de 19e eeuw.
Oorsprong en geschiedenis
Het huis van Hamel Saint-Étienne is een huis gebouwd rond 1490, aan het eind van de 15e eeuw, gelegen aan de oude stad van La Carneille, nu geïntegreerd met Athis-Val de Rouvre in Orne. Het gebouw, dat in 1999 gedeeltelijk als historisch monument werd genoemd, wordt gekenmerkt door een vierhoekige behuizing die vroeger voorzien was van pepers en ronde torens. Hoewel opnieuw ontworpen, behoudt het defensieve elementen zoals roterende stenen bogen en gecorbelde torens. Een pers uit 1626, nog steeds aanwezig op het landgoed, getuigt van zijn vroegere agrarische activiteit.
Het huis behoorde tot dezelfde familie sinds 1758, de datum van de overname door Charles Ambroise Bertrand de Lodiesnière, parlementslid voor de Nationale Conventie. In de 19e eeuw werd de plaats een artistiek huis, het verwelkomen van de Norman schilder Levasseur. In 1840 werd een deel van het gebouw geamputeerd, maar deze aanpassingen onder Louis-Philippe veranderden de algemene fysionomie niet. De gevels en daken van het huis en de pers zijn sinds 1999 beschermd.
Hamel Saint-Étienne ligt op de westelijke helling van de Rouvrevallei en illustreert de architectuur van Normandische sterke huizen, die residentiële, defensieve en agrarische functies combineren. De geschiedenis weerspiegelt ook de sociale en culturele transformaties van de regio, van haar rol als seigneuriële residentie tot haar openheid tot 19e-eeuwse artistieke kringen. De bewaard gebleven elementen, zoals de originele baaien en de interieurverdeling, bieden een zeldzame getuigenis van de nobele habitat van de late middeleeuwen in Normandië.