Eerste schriftelijke vermelding 1313 (≈ 1313)
Middeleeuwse telling van het huis-forte.
1587
Vermelding op een hol
Vermelding op een hol 1587 (≈ 1587)
Bewijs van zijn persistentie in de Renaissance.
XVIIe siècle
Transformatie van de gevel
Transformatie van de gevel XVIIe siècle (≈ 1750)
Gedeeltelijke vernietiging van de muren en recompositie.
20 août 1996
Historisch monument
Historisch monument 20 août 1996 (≈ 1996)
Registratie op officiële bestelling.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
Het huis gelegen aan de Rue du Général-de-Gaulle 28 in Saint-Pé-de-Bigorre is een voormalig bolwerk dat vanaf 1313 in een graaf werd gelegerd, vervolgens genoemd op een hol van 1587. Dit gebouw, oorspronkelijk defensief, heeft door de eeuwen heen grote veranderingen ondergaan, waaronder de gedeeltelijke vernietiging van zijn muren en een recomposition van zijn gevel in de zeventiende eeuw. Het huidige gebouw is het resultaat van de assemblage van twee 15e en 16e eeuwse bouwlichamen, gemaskerd door een symmetrische gevel die later wordt toegevoegd. De structuur behoudt sporen van zijn militaire verleden, zoals een trapkoepel die door een dovecote wordt overweldigd, typisch voor middeleeuwse forten aangepast aan het burgerleven.
De westerse façade onderscheidt zich door zijn enorme karakter en de dakramen versierd met geaccolade linzen, gesternte rozen, evenals grimaçant hoofden en stomme wapenschilden (helder wapen). De noordelijke gevel, meer gewerkt, heeft grondopeningen met torsobanden, terwijl de hoofdingang wordt gemarkeerd door een baas en een driehoekig pediment. Binnen, een 17e-eeuwse trap aan de rechterkant en gegraveerde deuren getuigen van de achterbeslag. De houten vlecht, bezaaid met gesmeed ijzerwerk, herinnert aan de zorg voor veiligheid geërfd van het oorspronkelijke gebruik.
Geclassificeerd als Historisch Monument bij decreet van 20 augustus 1996, illustreert dit huis de architectonische evolutie van de forthuizen in stedelijke gebieden, van een defensieve functie tot een aristocratische habitat. De beschermde elementen (kadastre AB 259) omvatten het gehele gebouw, dat nu eigendom is van de gemeente. De staat van instandhouding en de ligging maken het een zeldzame getuigenis van de lokale geschiedenis, tussen de late Middeleeuwen en de moderne tijd, in de Hoge Pyrénées.