Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis gelegen op 36 quai des Bateliers in Straatsburg dateert uit de 2e helft van de 17e eeuw, hoewel sommige architectonische elementen, zoals gesneden houten panelen, terug konden gaan tot het einde van de 16e of vroege 17e eeuw. Dit vier verdiepingen tellende gebouw (begane grond, drie vierkante verdiepingen en een top) beschikt over een karakteristieke gevel, met een 1e verdieping in corbellation geredone in de 18e eeuw, segmentale boogramen, en Renaissance consoles versierd met wapenschilden en maskers. De meer recente dakramen dateren uit de late 19e of vroege 20e eeuw. Binnen, grondzolen en gesneden raven, dragen dezelfde wapens als buiten, getuigen van zijn rijke verleden.

Het huis heeft verschillende eigenaren gekend en gebruikt door de eeuwen heen. In 1587 behoorde het tot Ambrosius Gilg, lid van de Grote Senaat van Straatsburg en vertegenwoordiger van de slagersstam, die het verhuurde aan Julius Sopher, verantwoordelijk voor het evenwicht van de douane. In de 18e eeuw was het eigendom van de kasteel Caspar Häss (overleden 1788), en herbergde vervolgens een bakkerij in 1900, die belangrijke wijzigingen op de begane grond vereiste. Beschadigd tijdens de bomaanslagen in 1944, verloor ze haar achtergebouw en haar schatkist. In 1937 werd er een historisch monument gebouwd, dat nu sporen van polychromie en een renaissanceraam met uitzicht op de binnenplaats behoudt.

De architectuur van het huis weerspiegelt de stedelijke evolutie van Straatsburg. De 18de en 19de eeuwse reliëfplannen tonen haar evolutie van een drop-on-street naar een set van twee gebouwen verbonden door smalle vleugels, grenzend aan een vierhoekige binnenplaats. De achtereenvolgende wijzigingen (toevoeging van bakkerijwinkels in 1900, gedeeltelijke wederopbouw na 1945) illustreren de aanpassing aan commerciële en residentiële behoeften. Blazons en initialen (zoals PH, WSMV, of MD) gegraveerd op consoles blijven gedeeltelijk mysterieus, waardoor vergeten eigenaren of ambachtslieden worden opgeroepen.

De huidige begane grond behoudt een gang die leidt naar de trap en de binnenplaats, waar Renaissance elementen blijven als een moulure chambranle venster. De bovenste verdiepingen, gemaakt van crepihout, hebben contrasterende ambiances: de 2e verdieping biedt een rijke gebeeldhouwde inrichting (eind 16e en begin 17e eeuw), terwijl de 3e, soberder, heeft een stuk hout met palen en volledige links. De lucarnes, toegevoegd later, voltooien een typisch silhouet van het erfgoed van Straatsburg, mengen middeleeuwse erfgoed en moderne aanpassingen.

Het huis belichaamt de sociale geschiedenis van Straatsburg, gekoppeld aan bedrijven (bouchers, schippers) en commerciële activiteiten. De locatie op de werf, dicht bij de douane, maakte het een strategische locatie voor de rivier handel. De schade van 1944 en de latere reconstructies gewist een deel van het verleden, maar de bewaard gebleven elementen (blasons, houten stroken) maken het een waardevolle getuigenis van de Elzasische civiele architectuur, tussen traditie en moderniteit.

Externe links