Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis van de Bailiwick van Vézelise, gebouwd in de 4e kwart van de 16e eeuw, is een emblematisch hotel van de stad. Volgens de archieven werd het in 1561 opgericht door een deurwaarder, waarschijnlijk Henry Gruyer, toen procureur-generaal. Hoewel hij vaak per ongeluk geassocieerd is met hertog Karel III, bevestigt geen enkel bewijs zijn betrokkenheid. Het gebouw in renaissancestijl had aanvankelijk een tweede paviljoen, verwoest tijdens de bombardementen op 15 juni 1940. Het dak, gedeeltelijk in holle tegels, beschermt een herbouwde muur na deze vernietiging.

De structuur onderging twee grote restauraties, in 1764 en 1892, met behoud van de oorspronkelijke architectonische kenmerken. Het hoofdlichaam, bedekt met een gerommeld dak, herbergde de belangrijkste kamers, terwijl de spanwijdte van de ingangspoort kon zijn overdekt door een lang dak of een appentis. Geclassificeerd als historisch monument bij beschikking van 12 december 1930, getuigt het huis van het administratieve en gerechtelijke belang van Vézelise onder het oude regime, als zetel van de lokale deurwaarder.

Vandaag de dag blijft het huis van Bailiwick een symbool van het erfgoed van Lotharingen, gekenmerkt door de levendigheid van de geschiedenis, van de godsdienstoorlogen tot de conflicten van de twintigste eeuw. Het huidige adres, 9200 Rue Louis en Félix Moreau, maakt het een centraal aandachtspunt in het stedelijke landschap van Vézelise, departement Meurthe-et-Moselle. De beschermde elementen omvatten het hele gebouw, een weerspiegeling van de verfijnde civiele architectuur van de late Renaissance.

Externe links