Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

== Geschiedenis ==De stad werd gebouwd tussen 1947 en 1952 door architect Le Corbusier (1887-1965). Gesponsord in 1945 door het ministerie van Wederopbouw en Stedenbouw (MRU), belichaamt het een innovatieve reactie op de sociale huisvestingscrisis. Het project heeft tot doel een autarchisch "verticale dorp" te creëren, bestaande uit 337 wooneenheden, winkels, een hotel, een kleuterschool en gemeenschapsfaciliteiten op een openbaar toegankelijk dakterras. De inauguratie vond plaats op 14 oktober 1952, wat een breuk betekende met de traditionele stedenbouw.

Het gebouw, 137 meter lang en 56 meter hoog, rust op 36 8,50 meter palen, waardoor grondruimte voor voetgangersverkeer. Geïnspireerd door de Modulor (systeem van verhoudingen gebaseerd op het aantal goud en menselijke morfologie), organiseert het de huisvesting in duplexes kruising, met "innerlijke straten" ten gunste van sociale interacties. De ruwe betonnen gevels, zonnebrandloggia's en heldere deurkleuren weerspiegelen een ruwe en functionele esthetiek. In 2013 werd het dakgymnasium omgevormd tot een hedendaags kunstcentrum, de MAMO, door ontwerper Ora-ïto.

In 1986 (en vervolgens in 1995 en 2023) is de Cité radieuse in 2016 opgenomen als Werelderfgoed van UNESCO onder 17 werken van Le Corbusier. Het typische appartement (E2), ontworpen met Charlotte Perriand, illustreert het ideaal van een modulaire en lichte accommodatie. Ondanks kritiek in de jaren zeventig om zijn invloed op grote ensembles, blijft het een symbool van moderne utopie, het aantrekken van toeristen en rijke bewoners. Een brand in 2012 en daaropvolgende restauraties benadrukten de uitdagingen om dit baanbrekende beton te behouden.

De site is onderdeel van een post-Tweede Wereldoorlog context, waar Frankrijk ernaar streeft om sociale huisvesting snel te herbouwen. De MRU houdt toezicht op projecten zoals de renovatie van de oude haven van Marseille of de Saint-Just steden. De Radious City, met zijn collectieve faciliteiten (pool, openluchttheater, winkelgalerij), materialiseert de visie van Eugene Claudius-Petit, minister van Reconstructie, voor wie Le Corbusier "woningen omzet in openbare dienstverlening." Zijn lokale bijnaam, het Huis van Fada (het huis van de gek), getuigt van zijn avant-garde karakter.

De bouwatelier (AtBat), gecreëerd door Le Corbusier met ingenieurs zoals Vladimir Bodiansky, houdt toezicht op de bouw. In Frankrijk en Duitsland zullen vijf soortgelijke woningen worden gebouwd, maar Marseille, de eerste, blijft het meest symbolisch. Vandaag de dag zijn het stadspark en de visuele perspectieven op zee beschermd om elk risico van ontmanteling door UNESCO te voorkomen. Evenementen zoals de Chanel parade van 2024 worden daar georganiseerd, wat zijn status als cultureel icoon bevestigt.

Externe links