Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Manor of Dixmeria en Loire-Atlantique

Loire-Atlantique

Manor of Dixmeria


    Le Loroux-Bottereau

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1500
1600
1700
1800
1900
2000
XVe siècle
Eigendom van het Cailleteau
1740
Overname door Laurencin
1789
Verkoop aan de Vilmain
1794
Brand door Kléber
vers 1800
Reconstructie door Seheult
1834
Verkoop aan Du Carrey
XVIIe et XVIIIe siècles
Uitbreidingen door de Hocquarts
1852
Overname door Lespinasse
2008
Registratie voor historische monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Famille Cailleteau - Eigenaren in de 15e eeuw Leden van het parlement van Bretagne
Famille Hocquart - Eigenaren in de XVII-XVIIIth Groei het primitieve herenhuis
Laurencin-du Buc de Rivery - Scheepseigenaren in 1740 Oranje en paviljoen toevoegen
Famille Vilmain - Eigenaren uit 1789 Het huis herbouwen in 1800
Général Kléber - Militair in 1794 Bezet en vuur het herenhuis
François-Léonard Seheult - Architect rond 1800 Reconstructeert het hoofdhuis
Jérôme Bonaparte - Marineofficier Blijft onder het consulaat
Jules Chassain de Fonmartin - Eigenaar in 1852 Graaf van Lespinasse, koper

Oorsprong en geschiedenis

Het Dixmerie Manor House is een emblematisch gebouw gelegen in het Loroux-Bottereau, in het departement Loire-Atlantique, in de regio Pays de la Loire. Gebouwd van het dorp, ongeveer 1,8 km naar het westen, is het aan de grens van de naburige stad Saint-Julien-de-Concelles. Dit herenhuis, waarvan de oorsprong dateert uit ten minste de vijftiende eeuw, heeft door de eeuwen heen ingrijpende veranderingen ondergaan, die de architectonische en sociale evolutie van de regio weerspiegelen.

In de 15e eeuw behoorde het herenhuis tot de familie Cailleteau, adviseurs van het parlement van Bretagne. De volgende eeuwen werden belangrijke uitbreidingen gezien, vooral onder de impuls van de Hocquart familie in de 17e en 18e eeuw. Het landgoed wisselde vervolgens meerdere keren van hand: hij ging naar de Laurencins in 1740, die een oranjerie en een paviljoen met een toren toevoegde. Deze Nantes reders, de Laurencin-du-Buc de Rivery, verkochten het in 1789 aan de familie Vilmain, ook verbonden met de maritieme handel.

De revolutionaire periode markeert een dramatisch keerpunt voor het herenhuis. In 1794, tijdens de Vendéeoorlog, bleef generaal Travot daar, gevolgd door generaal Kléber, die brand brandde tijdens zijn retraite. Het Vilmain begon zijn wederopbouw rond 1800 onder leiding van architect François-Léonard Seheult. Het landgoed verwelkomt zelfs Jérôme Bonaparte, dan marineofficier, onder het consulaat. In de 19e eeuw veranderde het herenhuis van eigenaar: het werd in 1834 verkocht aan de dealers Du Carrey, vervolgens in 1852 overgenomen door Jules Chassan de Fonmartin, Graaf van Lespinasse, alvorens over te gaan naar zijn erfgenamen, de Halna du Frettay. Het werd uiteindelijk in 2008 als historische monumenten vermeld.

Dit herenhuis illustreert zo de turbulente geschiedenis van de regio, tussen parlementaire adel, Nantes maritieme handel en revolutionaire omwentelingen. De architectuur en de opeenvolgende wijzigingen getuigen van de sociale en economische invloeden die de Loire-Atlantique door de eeuwen heen hebben gevormd.

Externe links

Instellingen in de buurt