Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het residentie Ferronnays, gelegen in Calorgen in de Côtes-d'Armor, is een 16e-eeuwse seigneuriële residentie die enigszins de Rance domineert. In 1569 gesponsord door Gilles Ferron, zoals blijkt uit een inscriptie op de achterbank van de voorraadkast, illustreert het de gemengde architectuur van de Bretonse renaissance, waarbij graniet, schalie en valunsteen worden gemengd. Het rechthoekige plan, doorboord door een ronde toren en een hoekkoepel, integreert defensieve elementen zoals een steil en flamboyant portaal, nu gedemonteerd maar gedeeltelijk bewaard.

Het huis, herbouwd in het begin van de 16e eeuw ter gelegenheid van het huwelijk van Rolland Ferron en Louise Troussier, werd vergroot in 1569 voor Gilles Ferron en Jeanne Glé. De geallieerde armen van de Ferron en Troussier, zichtbaar op de balken en schoorstenen, getuigen van deze nobele filiatie. De grote kamer op de begane grond, verlicht door een ruit en verwarmd door een monumentale open haard, werd omlijst door een keuken en een onderste slaapkamer, terwijl een houten trap serveerde de bovenste verdieping van de seigneuriale kamers, waaronder een kamer met gesneden balken.

Het herenhuis behoudt 14e-eeuwse overblijfselen, zoals de open haard van de bovenzaal, vergelijkbaar met die van het Grand Touche herenhuis in Pacé (1390). Het werd een boerderij uit de 17e eeuw, het verloor een aantal van zijn bijgebouwen (colombier, visser) en zijn bollenkoepel, ontmanteld in de 20e eeuw. Sinds de jaren twintig van de vorige eeuw geniet het van bescherming voor historische monumenten (registratie in 1926) en is het gerestaureerd, inclusief de reconstructie van zijn oorspronkelijke portaal.

De familie Ferron de la Ferronnays, die sinds de 12e eeuw is getuigd, is een van de oudste adellijke lijnen van Bretagne. Jacques Ferron, aanwezig in het tijdschrift Écuyers in 1356, en zijn zoons Olivier, Jean en Geoffroy, ridders in 1359, illustreren zijn verankering in de ducale aristocratie. Het herenhuis, symbool van hun macht, weerspiegelt ook de architectonische veranderingen tussen de late Middeleeuwen en de Renaissance, met zijn twee bouwcampagnes in de zestiende eeuw.

De kadastrale bronnen (1810, 1843) onthullen de evolutie van zijn omgeving: het verwijderen van originele toegangen (west, noord, oost) naar een noordelijke oprit, en het verdwijnen van een achtervleugel. Lokale materialen (graniet, falun) en interieurvoorzieningen (wandschepen, latrines, platte pas) onderstrepen de aanpassing aan seigneuriële en agrarische behoeften. Vandaag, de huidige eigenaren werken om het te behouden, terwijl de waarde van het historische en architectonische erfgoed.

Externe links