Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Manor of the Mazeraie à Joué-lès-Tours en Indre-et-Loire

Patrimoine classé
Demeure seigneuriale
Manoir

Manor of the Mazeraie

    R.D. 86
    37300 Joué-lès-Tours
Particuliere eigendom

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
1623
Open haard ingericht geïnstalleerd
1ère moitié du XVIIIe siècle
Bouw van het herenhuis
fin du XIXe siècle
Transformatie van de galerie
30 août 2001
Registratie van gemeenten
2023
Intrekking van de bescherming
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Jeanne Marie Soulas - Eigenaar in 1775 Weduwe van handelaar Leonard Thomas.
Léonard Thomas - Voormalig eigenaar (handelaar) Echtgenoot van Jeanne Marie Soulas.
Philibert de l'Orme - Inspirerende Architect Model voor de structuur van de gemeenten.

Oorsprong en geschiedenis

Het Mazeraie herenhuis, gelegen in Joué-lès-Tours (Indre-et-Loire), is een gebouw gebouwd in de eerste helft van de 18e eeuw. Zijn ruimtelijke organisatie draait om een centrale binnenplaats, die in het oosten en westen door twee secundaire rechtbanken wordt omlijst. Oorspronkelijk werd het huis lichaam uitgebreid door een hoge overdekte galerie, verbonden met twee vierkante paviljoens behuizing trappen. Deze galerij werd aan het eind van de 19e eeuw vervangen door een huis naast het bestaande huis. Een open haard uit 1623, versierd met een schilderij van Diane in het verrassingsbad van Actéon, werd later geïntegreerd in de oostelijke hal van het herenhuis.

Het gebouw van de gemeenten, gelegen in het noordwesten, had een structuur afgeleid van de technieken van Philibert de l'Orme, beroemde architect van de zestiende eeuw. Hoewel in 2001 als historische monumenten geregistreerd werd, werd deze bescherming in 2023 ingetrokken vanwege de gedeeltelijke vernietiging van het gebouw, gerechtvaardigd door de eigenaars. In 1775 behoorde het huis toe aan Jeanne Marie Soulas, weduwe van de koopman Léonard Thomas, die zijn band met de koopman-bourgeoisie van die tijd verklaarde.

De site, nu gelegen aan de weg Monts (RD 86), behoudt sporen van zijn agrarische en residentiële verleden. Het oorspronkelijke plan weerspiegelt een organisatie die kenmerkend is voor de 18e eeuwse landgoederen, waarbij seigneurhuizen, boerderijen en serviceruimten worden gecombineerd. De transformatie van de galerij in een paviljoen in de 19e eeuw illustreert de evolutie van huisvestingsbehoeften, terwijl het hergebruik van oudere decoratieve elementen, zoals de schoorsteen van 1623, een verlangen naar prestige en historische continuïteit toont.

Externe links